Τρίποντο

Έχω καιρό να γράψω στο blog και η απουσία αυτή έχει διττή φύση: Από τη μία λόγω φόρτου εργασίας και από την άλλη γιατί δε μπορεί κανείς να "παραγγείλει" την έμπνευση ή το κίνητρο να γράψει για κάτι που τον εξιτάρει. Εκεί ακριβώς ανακάλυψα το λάθος μου!!! Ενώ έψαχνα να γράψω για κάτι που θα με γοήτευε και θα με ενέπνεε να ασχοληθώ μαζί του, αυτό που τελικά με ώθησε να γράψω το παρόν είναι ο τρόπος παιχνιδιού, η φύση αυτού αλλά και ο χαρακτήρας ενός εκ των καλύτερων αλλά και πιο "βαρετών" παιχτών που έπαιξαν ποτέ μπάσκετ και δη στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Για πολλούς ο παίχτης αυτός αποτελεί την πιο γνήσια και ειλικρινή "αποτύπωση" και ενσάρκωση στο παρκέ του προτύπου του point-guard. Για μένα ο τύπος για μια 20ετία έπαιξε το πιο βαρετά επιτυχημένο μπάσκετ που μπορώ να θυμηθώ. Ναι, ναι, για τον Τζον Στόκτον μιλάω.

Και έτσι ξαφνικά, μετά από πάρα πολύ καιρό, μου ήρθαν στο μυαλό μερικές ερωτήσεις. Τις συγκέντρωσα και τις παραθέτω:
 1. Ποια ομάδα στο NBA είχε για τουλάχιστον δύο χρόνια στο ρόστερ της ταυτόχρονα τον πρώτο "κλέφτη" και μπλοκέρ στο πρωτάθλημα?
 2. Ποιοί ήταν αυτοί?
 3. Παλιός σέντερ των Σιάτλ Σούπερσόνικς, αριστερόχειρας με έφεση στο τρίποντο και μια φάτσα μόνιμα κοιμισμένη?
 4. Δύο λευκοί power-forward που έπαιξαν στους Σανς μεταξύ 1987 -1997? Ο ένας εξαιρετικός παίχτης, ξανθός, ο άλλος πιο φέρελπις!!
 5. Περιφερειακός παίχτης, ονομαζόταν "the Brick (τούβλο)". Σε ποια ομάδα έπαιζε και ποιο νούμερο φορούσε?
 6. Ο επί χρόνια αναπληρωτής άσσος των Πέισερς, πίσω από τον Μαρκ Τζάκσον?
 7. Μεγάλη λευκή ελπίδα των Νετς?? Χρόνια πριν, που ποτέ δεν δικαίωσε τις προσδοκίες?
 8. Ποια ομάδα πρωτο-διάλεξε σε ντραφτ τον Ούκιτς??
 9. Μοναδικός Ευρωπαίος που έχει κερδίσει το Roukie of the Year Award?
 10. Έχει κερδίσει την ανώτατη ατομική διάκριση ως παίχτης και προπονητής? Ποιος και με ποιά ομάδα κάθε φορά??
 11. Ποια ομάδα είχε 4 παίχτες σε ένα All-Star Game, πότε και ποιοι ήταν?
 12. Πρώην παίχτης των Σιάτλ Σουπερσόνικς που έγινε μετέπειτα προπονητής?

Eλλάδα - Γαλλία συμμαχία;
Τουλάχιστον χθες το βράδυ πρέπει να υπήρχαν ελάχιστοι Έλληνες  που να ήθελαν να κερδίσουν οι Ισπανοί.
Είναι το απωθημένο βλέπετε..
ό,τι παθαίνε(ι) ο Σπανούλης, ο Διαμαντίδης, ο Παπαλουκάς απ'τον Ναβάρο και την παλιοπαρέα του, πάθαιναν ο Πάρκερ, ο Ντιό, ο Ζελαμπάλ.
Πάθαιναν, δεν παθαίνουν.
Μετά απο 8 χρόνια συνεχούς παρουσίας σε τελικούς οι Ισπανοί θα αγωνιστούν Κυριακή απόγευμα.
Ο Πάρκερ τους έριξε στο καναβάτσο.
Δεν ήταν μόνος (όπως φαινόταν στο παρκέ).
Τον βοηθήσαμε και εμείς εφοδιάζοντάς τον με την (χαμένη?) περηφάνια μας!
Τα βρήκε στο δεύτερο ημίχρονο πετυχαίνοντας την απόλυτη ανατροπή (-14 στο ημίχρονο).

Θαυμάζοντάς τον με τα όσα (μύρια) έκανε, με την ηγεσία που εξέπεμπε, το πάθος και τη πίστη που μετέδιδε  σκεφτόμουν πόσο  τυχεροί είναι οι Γάλλοι. Αλλά και πόσο τυχεροί είναι οι Γερμανοί και οι Αργεντίνοι. Που έχουν την τιμή να υπηρετούν την πατρίδα τους τρεις πολύ μεγάλοι άνθρωποι.
Που δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν, που αγωνιστικά κακό στον εαυτό τους κάνουν όταν δεν ξεκουράζουν το σώμα τους δίνοντάς στον εαυτό τους τον χρόνο που απαιτείται για τα +80 παιχνίδια που θα ακολουθήσουν.
"Τζινόμπιλι - Νοβίτσκι - Πάρκερ"  δεν γεννιούνται κάθε μέρα. Και, πιστέψτε με, δεν το γράφω σκεπτόμενος το μπάσκετ.
(Η παράγραφος αυτή είναι αφιερωμένη στον Δημήτρη Διαμαντίδη που αποφάσισε να μεγεθύνει τον χρόνο που παίζει ρακέτες στη παραλία παρά να δηλώνει παρών στο κάλεσμα της Εθνικής και να δίνει πρώτος το παράδειγμα στα νέα παιδιά).

Ας με συγχωρέσουν οι φίλοι του Παο (για τους οπαδούς δεν με νοιάζει) αλλά αυτό ήταν το πρώτο που σκέφτηκα όταν είδα τον Παρκερ να κλαίει απο χαρά μετά το τέλος του ημιτελικού.

... σκόρπιες σκέψεις για τον ημιτελικό..

• Οι Γάλλοι εκτός απο ψυχικά χαρίσματα έβγαλαν στο παρκέ και μία σεμιναριακή άμυνα στην αναχαίτιση του Ισπανικού πικ εν ρολ. Σπουδαία η συνεισφορά του 25χρονου Ajinca. Άψογος συνδυασμός χεριών-ποδιών. Έκρυβε τις πάσες, έβγαινε γρήγορα στο hedge out, γύριζε αστραπιαία πίσω. 
• Πέτυχαν το ακατόρθωτο. Να σταματήσουν τον ισπανικό αιφνιδιασμό. 
• Στο 3ο οι Ισπανοί τα έσπασαν κυριολεκτικά (1/15σ).
• Η side άμυνα πάνω στον Πάρκερ είχε μια σχετική επιτυχία. Ο Καζλάουσκας με τους Σεϊμπούτις-Βαλανσιούνας θα το δοκιμάσει κάποια στιγμή αύριο.
• Με εξέπληξαν οι εγωιστικές αποφάσεις του Ροντρίγκεθ στο τέλος. Έπρεπε να το διαχειριστεί πολύ καλύτερα ο, κατ εμε, καλύτερος playmaker της Ευρώπης. Τους "κρέμασε".
• Αυτόν τον Ντό τον είχα πρωτοδεί το 2009 όταν κέρδισε την Εθνική μας με Παπανικολάου-Σλούκα. Έκανε όργια και φαινόταν πιο έτοιμος απ' όλους τους συνομήλικές του. Πίστευω πως το ξεπέταγμά του άργησε λίγο αλλά την παιχνιδάρα που έκανε χθες, οι δικοί μας δεν την έχουν πραγματοποιήσει (ακόμη)  με τα χρώματα της Εθνικής.
• Είδατε η ζωνούλα του Κολέ; Κάθε φορά που πετυχαίνει θυμάμαι τον Διαμαντόπουλο που με τη ζώνη στην άμυνα και τον Ουίγκινς στην επίθεση πήγε τον Σπόρτινγκ Κόρατς!

... η Λιθουανία...

Δεν την έχω παρακολουθήσει πολύ. Η γνώμη μου για τον Καζλάουσκας δεν αλλάζει αλλά πρέπει να τον παραδεχθώ στον τρόπο που διαχειρίζεται τον Καλνιέτις αλλά και γενικότερα στο σωστό μπάσκετ που παίζει η μεγάλη του Σαμπόνις σχολή.Άσε που έδωσε νέες ιδέες στον Πεδουλάκη όσον αφορά  τον τρόπο αξιοποίησης του "μονόπατου" (όπως τον λέμε με τον basketiko) Μασιούλις. 

Ο Κλέιζα ήταν μία απ'τις απογοητεύσεις του τουρνουά. Το μεγάλο  ατού που ήταν τα πατήματά του ήταν ξεχασμένη ανάμνηση, τα σουτ του ήταν κοντά, η ψυχολογία του εύθραυστη. Δεν κρύβω πως μπήκα στον πειρασμό να τον κατατάξω στη λίστα των "τελειωμένων" μπασκετικά. Και με μεγάλη μου χαρά με διέψευσε. Ήταν αυτός που θυμάμαι. Τα όσα έδειξε χθες ελπίζω να μην είναι μια απλή αναλαμπή. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ τον έχει ανάγκη. Τον έχουμε και όσοι απο εμάς γουστάρουμε να βλέπουμε παίκτες που παίζουν πολύ με το ένστικτο.

...η Ισπανία...

Κάπως έτσι πρέπει να ξημέρωσε η μέρα και για τους Γιουγκοσλάβους όταν πριν 14 χρόνια έχαναν στον ημιτελικό απ' την Ιταλία του Μάγιερς, του Φούτσκα, του Μενεγκίν. Ήταν το πρώτο χαστούκι που δέχθηκε ο Μποντιρόγκα, ο Ντανίλοβιτς, ο Βλάντε, ο Πέτζα. Και τώρα που το σκέφτομαι δεν θα απέχει πολύ απ' την πραγματικότητα αν πούμε πως δεν το ξεπέρασαν ποτέ. Σκεφτείτε μόνο πόσες φορές (δεν) πάτησαν κορυφή έκτοτε οι - καλομαθημένοι σε τίτλους- Γιουγκοσλάβοι...




Υ.Γ. Γελώ τώρα που το γράφω (για να αντιγράψω και λίγο τον Σκουντή που αφήνει στο απυρόβληπτο τον Βασιλακόπουλο) αλλά είναι τουλάχιστον αστεία η προσπάθεια που καταβάλουν οι δημοσιογράφοι να σηκώσουν ασπίδα προστασίας στον "πατερούλη". Η δικαιολογία που λέγεται δεξιά και αριστερά είναι το μπάτζετ που δεν χωρούσε μεγαλύτερο συμβόλαιο για προπονητή. Προβάλουν μάλιστα και σαν υπεράσπιση τα 400χιλ των Ρώσων στον Κατσικάρη. Και ερωτώ; Εμείς φταίμε που οι Ρώσοι ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν την υπεραξία του - απλά καλού και τίποτα παραπάνω- προπονητή Κατσικάρη; Ή οι Κινέζοι του - πολύ καλού για την Εθνική μας ομάδα (σε συλλόγους είναι μια διαφορετική ιστορία)- προπονητή Γιαννάκη; Είναι πραγματικά σοβαρή δικαιολογία;

Υ.Γ 2) Πάνε να μας πείσουν πως αν πάρουμε την wild card θα είναι μέγα κατόρθωμα. Συγνώμη αλλά ποιός ήταν χρόνια ολόκληρα πρόεδρος της FIBA Europe; Όχι δεν θα είναι κατόρθωμα. Κατόρθωμα θα είναι να την χάσουμε.