Τι είναι δεκατέσσερα χρόνια μπροστά στην ολότητα του χρόνου; Μάλλον ένας κόκκος άμμου, ίσως και λιγότερο. Για το ανθρώπινο είδος, δυστυχώς, λειτουργεί διαφορετικά.
Με το πέρασμα των δεκατεσσάρων χρόνων, ο ήρωάς μας —ας τον πούμε Τζον Κόφι— αναπόφευκτα μεγάλωσε και ίσως σοβάρεψε. Η θέαση του μπασκετικού Ολυμπιακού δεν συνοδευόταν πια από ενδελεχή μελέτη στατιστικών, ρόστερ, προϊστορίας των αντιπάλων, αλλά από μια βιαστική υπενθύμιση του κινητού πως σε είκοσι λεπτά αρχίζει ο αγώνας. Τα πάντα είχαν αλλάξει. Ο κόσμος, οι φίλοι του, ο ίδιος. Οι προτεραιότητες μετατοπίστηκαν, οι υποχρεώσεις βάρυναν. Πλέον υπήρχε ένα πλασματάκι που τον είχε ανάγκη και μια σύντροφος ζωής για να περπατούν μαζί.
Ο σαρανταπεντάχρονος πια Τζον, όταν αναλογιζόταν τα παλιά, τα έβαζε με τον εαυτό του για το πόσο λάθος είχε κάνει το πρωί της 13ης Μαΐου 2013, τότε που πίστευε πως όλα τα ερυθρόλευκα μπασκετικά ήταν τακτοποιημένα.
Το βράδυ της προηγούμενης ημέρας, όταν ο Βασίλης Σπανούλης πετύχαινε το ερυθρόλευκο ριπίτ, μια αίσθηση “Bulls dynasty” κυκλοφορούσε στα μπασκετικά στέκια. Ο τότε Jordan της Ευρώπης, με συνεπιβάτες τους «σταρ στον ρόλο τους» Χάινς – Ντόρσι – Λο και από πίσω τη χρυσή γενιά του ’90 (Σλούκας – Παπανικολάου – Μάντζαρης – Κατσίβελης), έμοιαζε με τους Bulls των early 90s. Όμως ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό…
Λίγους μήνες μετά, η τράπουλα έχανε ένα ένα τα φύλλα της. Ο Κάιλ Χάινς υπέγραψε στην ΤΣΣΚΑ, αφού οι πρόεδροι είχαν ως κανόνα να μην ανανεώνουν κανένα συμβόλαιο μεσούσης της χρονιάς. Ο Τζόι Ντόρσι «την άκουσε», όπως λέγαμε τότε. Ο Λο τραυματίστηκε τόσο σοβαρά που σταμάτησε το μπάσκετ.
Νέα Φιλαδέλφεια, Αθήνα, 2026
Οι μικρές ετοιμασίες υποδοχής της παρέας για να παρακολουθήσουν το φάιναλ φορ του ΟΑΚΑ ξεκίνησαν σε ένα σπίτι στη Νέα Φιλαδέλφεια. Όσο ετοίμαζε —μάλλον ράθυμα— τα απαραίτητα συνοδευτικά, ανοίγει το Spotify και βάζει να παίξει μια τυχαία playlist. Το τραγούδι της Αρβανιτάκη «Ιστορίες παλιές θα ’ρθεις να μου πεις να διαλέξω, ιστορίες παλιές τις ξέρω, τις έμαθα απ’ έξω» διαλέγει ο αλγόριθμος…
Ο Τζον χαμογελά, γιατί ξέρει για ποιες ιστορίες μιλά το τραγούδι: τους 11 συνεχόμενους πόντους του “you were on fire my man” στη Μαδρίτη, τα τρία γρήγορα τρίποντα του Κάλινιτς στην Κωνσταντινούπολη, τον Ντάριους Τζόνσον-Όντομ να φορά την ερυθρόλευκη στη μοναδική χρονιά που αποφάσισε ο Τζον να αγοράσει διαρκείας, τον Σάρας να ντύνει τον Πάνγκος «Τζον Στόκτον» για να τον αποκλείσει δίκαια και παντελονάτα.
Κλείνει το Spotify γιατί τον πονά.
Ανοίγει την τηλεόραση και πέφτει πάνω σε ένα θέμα για τα προηγούμενα φάιναλ φορ. Βλέπει σε 4K τον Μίσιτς να βάζει το buzzer beater, τη Ρεάλ να σκοράρει 56 πόντους στο ημίχρονο, τον «ένας από εμάς» Βασίλη Σπανούλη να κερδίζει, αλλά τον Ολυμπιακό να χάνει.
Κλείνει την τηλεόραση γιατί κι εκείνη τον πονά.
Τα παιδιά ήρθαν στο σπίτι. Η παλιά παρέα έχει αλλάξει αρκετά, αλλά ο μπασκετικός του συνοδοιπόρος παραμένει σταθερά δίπλα του. Στις λίγες χαρές αλλά και στις πολλές λύπες μαζί. Ας τον πούμε Πολ Έτζκομπ.
Ο τελικός είναι, ανέλπιστα, ψυχοβγαλτικός. Τα νεύρα τεντωμένα, οι φωνές στα τέρματα, το πλασματάκι να κατεβαίνει τις σκάλες και να κοιτά με απορία τους φίλους του μπαμπά. Ο Πολ ήταν στα κάγκελα, ο Τζον είχε τα ξεσπάσματά του, αλλά με μικρότερη συχνότητα. «Δεν έχω αρκετό καύσιμο να δώσω», σκέφτεται.
88–80, 30’’ πριν το τέλος. 88–85, 18’’ πριν το τέλος.
Θυμόταν ότι αυτό το έργο το έχει ξαναδεί… στο Τελ Αβίβ και στην άλλη, την κρύα την πόλη.
Ο Καμπάτσο χάνει επίτηδες την τρίτη βολή και το ριμπάουντ το αρπάζει ο Λάιλς. Πάσα στον Αργεντίνο, που με τη σειρά του δίνει στον διπλανό συμπαίκτη που είναι ολομόναχος.
88–85, 16.8’’ πριν το τέλος.
Ο Φέλιξ σηκώνεται για τρεις αλλά αστοχεί, ο Πίτερς γραπώνει την μπάλα και ο Ολυμπιακός κερδίζει την πολυπόθητη τέταρτη Ευρωλίγκα.
Ο Τζον κλείνει τα μάτια. Ούτε μια κραυγή δεν βγήκε από το στόμα του. Μονάχα αυτή η «φωναχτή» ησυχία που οι γύρω σου δεν ακούνε.
Ανοίγει τα μάτια και προσπαθεί να τον βρει. Κοιτάζει προσεκτικά την τηλεόραση, μήπως και τον πάρει το μάτι του. Φορά το 23 και έχει γένια.
«Στο χρωστούσα».
Τώρα είμαστε πάτσι.
Μάλλον δεν πρέπει.