Απ’ το έπος της Σαϊτάμα κλείσαμε 10 χρόνια. Σχετικά
αφιερώματα, podcast,
βιντεάκια ανέβηκαν σε ηλεκτρονικό και έντυπο Τύπο τις τελευταίες ημέρες.
Προσωπικά ήταν μια καλή ευκαιρία να ξαναδώ τον ημιτελικό. Δεν ξέρω για εσάς
αλλά εγώ τον έχω δει ξανά όλη και όλη μια φορά πριν αρκετά χρόνια . Αν πρέπει
να δώσω μια εξήγηση ίσως θα ήταν πως τον θεωρώ κάτι σαν .. ιερό και δεν ήθελα
να βεβηλώσω τον μύθο του προβάλλοντάς το αρκετές φορές.
Η φαντασία σχεδόν πάντα νικάει την πραγματικότητα και το
να φαντάζομαι τον Παπαλουκά να ξεκινάει 50 pick n’ roll με τους
Αμερικανούς να χάνονται στις περιστροφές ή τον Σχορτσανίτη να κατεδαφίζει τον
Χάουαρντ το προτιμούσα απ’ το να το βλέπω στην τηλεόραση.
Τελειώνοντας το παιχνίδι έκανα δυο διαπιστώσεις:
- Στη
συγκεκριμένη περίπτωση η πραγματικότητα ξεπέρασε τη φαντασία.
- Πως
τα κατάφερε και 10 χρόνια μετά
κανείς δεν ασχολείται μαζί του. Ξέρετε σε ποιόν απευθύνομαι.







