Τρίποντο

Πόσες φορές σας έχει τύχει να παρακαλουθήσετε έναν αγώνα μπάσκετ -live ή μέσω τηλεόρασης- και να μείνατε εκστασιασμένοι από την ατομική απόδοση κάποιου εκ των παιχτών που συμμετείχαν σε αυτόν? Πόσους αγώνες άραγε θυμάται ο καθένας μας που να σημαδεύτηκαν από ένα ανεπανάληπτο "one man show" σε βαθμό που να θυμάστε μέχρι και τα ατομικά στατιστικά αλλά όχι το αποτέλεσμα του αγώνα? Πόσο συχνότερο ήταν το φαινόμενο αυτό τα προηγούμενα χρόνια όταν και οι προικισμένοι σκόρερ ήταν περισσότεροι και όταν οι άμυνες δεν είχαν εξελιχθεί και τελειοποιηθεί σε βαθμό που να στραγγαλίζουν τα επιθετικά ταλέντα των παιχτών?

Σκέφτηκα να αναφέρω μερικές από τις πιο αξέχαστες μπασκετικές παραστάσεις που έχουν καταγραφεί στα κατάστιχα του παγκόσμιου μπάσκετ μνημονεύοντας τους "σολίστ" που έστω για μια βραδιά κατάφεραν να αγγίξουν τον "ουρανό" των δυνατοτήτων τους, να βρεθούν στη "ζώνη του λυκόφωτος"  και σαν αλλοτινοί συγγραφείς να γράψουν το τέλειο μυθιστόρημα, σαν πιανίστες να παίξουν στο πιάνο Τσαϊκόφσκι χωρίς λάθος, σα ζωγράφοι να εμπνευστούν και να ζωγραφίσουν το ωραίοτερο των δημιουργημάτων τους. Το μόνο για το οποίο λυπάμαι είναι ότι δεν κατάφερα ρε γαμώτο να βρεθώ ή να δω τα περισσότερα από αυτά τα παιχνίδια.

- 100 game by Wilt Chamberlain. Η κορωνίδα του σημερινού αφιερώματος ξεκινάει από τις 2 Μαρτίου 1962 όταν οι Philadelfia Warriors New York Knicks όταν και ο Wilt the Stilt έμεινε για πάντα στην ιστορία του παγκόσμιου μπάσκετ σκοράροντας 100 από τους 169 πόντους της ομάδος του!!! Μπορείτε να το φανταστείτε, έναν παίχτη να σκοράρει 100 πόντους σε ένα παιχνίδι? Δυστυχώς το μόνο που έχει διασωθεί είναι η ραδιοφωνική μετάδοση του τελευταίου τετάρτου και τα στατιστικά του Wilt που έγραψαν στο τέλος του παιχνιδιού 28/32 βολές και 36/63 δίποντα!!! Μπορεί πράγματι τότε ο σέντερ των Warriors να φάνταζε σα γίγαντας έχοντας να αντιμετωπίσει παιδάκια, μπορεί όλη εκείνη τη χρονιά να τελείωσε με μέσο όρο πόντων 50,4, αλλά αυτή την 100άρα την ακούω από τότε που άρχισα να διαβάζω για το μπάσκετ!!! Θρύλος!!

- 81 από Κόμπι. Αν θυμάμαι καλά ήταν η χρονιά, 2006, που οι Λέικερς δεν έπαιζαν καλό μπάσκετ, καθώς όλη η ομάδα είχε επικεντρωθεί γύρω από τον εγωισμό του Κόμπε που πίστευε ότι μπορούσε μόνος του να την οδηγήσει στο πρωτάθλημα. Αποτέλεσμα αυτού ήταν σε κάθε παιχνίδι πρώτα να σουτάρει και μετά να κοιτάει και το πού σούταρε και αν είχε δίπλα του συμπαίχτες. Σε ένα παιχνίδι εναντίον των Ράπτορς, όλα έμπαιναν!! Στο ματς έπαιξε 42 λεπτά και κάποιοι υποστηρίζουν ότι αν έμενε όλο το 48λεπτο θα μπορούσε ίσως να απειλήσει το από πάνω ρεκόρ. Οι περισσότεροι πόντοι του μπήκαν στο δεύτερο ημίχρονο (45 νομίζω!!!!) και κάποιοι εξ αυτών είναι πραγματικά εκπληκτικοί καθώς σουτάρει υπό ασφυκτική πίεση χρόνου και με τα χέρια των αντιπάλων σχεδόν να χτυπάνε τα δικά του. Σε κατάσταση Ζεν εκείνο το βράδυ ο Κόμπι... 

- 63 από MJ. Ο Μιχάλης κατά καιρούς έχει φιλοδωρήσει τις αντίπαλες άμυνες με 40άρες, 50άρες τόσες φορές που μάλλον θα είναι ιεροσυλία να προσπαθήσει κανείς να ξεχωρίσει κάποιον από τους αγώνες αυτούς. Υπάρχει για παράδειγμα ένα παιχνίδι του εναντίον των αγαπημένων του Cavs όπου έβαλε 69 και μάζεψε και 18 ριμπάουντ αλλά δεν είναι αυτό για το οποίο κάνω λόγο εδώ. Ο "Air" έχει επιστρέψει από σοβαρό τραυματισμό [σπασμένο πόδι] για να ενισχύσει τους αγαπημένους του Ταύρους σε παιχνίδι play-off εναντίον των παντοδύναμων εκείνη την εποχή Celtics μέσα στη Βοστόνη και "βάζει τα καλά του" δίνοντας μια αξέχαστη παράσταστη μπροστά στο κοινό των Κελτών αναγκάζοντας τον μέγιστο Λάρι να πει μετά το τέλος του παιχνιδιού την πασίγνωστη φράση "Αυτός σήμερα δεν ήταν ο Michael Jordan. Αυτός σήμερα ήταν ο Θεός μεταμορφωμένος σε Michael Jordan". Υπάρχουν καλάθια που πετυχαίνει ο αθεόφοβος μπροστά σε Λάρι-ΜακΧέιλ-Πάρις!!!

- 55 από MJ at MSG. Δε μου άρεσε ο Μιχάλης όταν επέστρεψε για μισή χρονιά στους Bulls, καθώς μου φαινόταν ανέτοιμος, εκτός φυσικής κατάστασης και δε μπορούσα με τίποτα να τον δεχθώ με το 45. Εκείνο το βράδυ έκατσα σχεδόν με το ζόρι να παρακολουθήσω την επιστροφή του στο αγαπημένο του γήπεδο όπως συνήθιζε να λέει περιμένοντας ακόμα μια μάλλον μέτρια εμφάνιση. Εκείνο το ίδιο βράδυ κατάπια τη γλώσσα μου και αντιλήφθηκα πόσο τυχερός είμαι που είχα την ευκαιρία να απολαύσω έστω και δια τηλεόρασης ίσως τον καλύτερο και σίγουρα τον πιο ανταγωνιστικό και νικητή παίχτη που έπαιξε ποτέ μπάσκετ. Ήταν 1 1/2 χρόνο μακριά από το επαγγελματικό μπάσκετ, είχε μόλις γυρίσει και έβαλε 55. Γιατί ήταν αυτός και έπαιζε στο αγαπημένο του γήπεδο. Respect.

-62 από Ντράζεν. Ένας πολύ καλός μου φίλος που ενίοτε διαβάζει τις αναρτήσεις μου, μου εκμυστηρεύθηκε πρόσφατα ότι σαν πιτσιρικάς είχε πάει στο ΣΕΦ το 1989 για να δει τον τελικό του Ευρωπαϊκου Κυπέλλου μεταξύ Ρεάλ και Καζέρτα. Και ότι από εκείνο το ματς και μετά "ερωτεύτηκε" τον αείμνηστο Ντράζεν για πάντα τον οποίο και θεωρεί ως τον καλύτερο παίχτη που έπαιξε ποτέ μπάσκετ στην Ευρώπη. Εγώ το ματς το είδα στην τηλεόραση αλλά θυμάμαι ακόμα τον Ντράζεν με το 5 στη φανέλα και το φουντωτό μαλλί να βάζει 62 πόντους με σουτάκια από μακριά (8/16 τρίποντα) λες και έπαιζε διπλό προπόνησης!! Από την άλλη, ο μεγαλύτερος σκόρερ όλων των εποχών του παγκόσμιου μπάσκετ, Όσκαρ Σμιντ να προσπαθεί να απαντήσει σε κάθε καλάθι του "γιου του διαβόλου" στα 31 του τελειώνοντας τον αγώνα με 44 πόντους. Λες και ξαφνικά έπαιζαν οι δύο τους σε μια μονομαχία της Άγριας Δύσης αδειάζοντας τα "εξάσφαιρά" τους με τρομερή ταχύτητα και απίστευτη ακρίβεια. Όποιος από τους δύο έπαιρνε τη μπάλα σκόραρε!!! Υπήρχαν στιγμές που οι συμπαίχτες τους, τους έδιναν την μπάλα και κοίταζαν το καλάθι πότε αυτή θα μπει μέσα!!!

-60 από Λάρι. Δύο βδομάδες πριν ο ΜακΧέιλ είχε βάλει 58-59 νομίζω σε έναν αγώνα και όλοι, δημοσιογράφοι και συμπαίχτες, είχαν πέσει επάνω του για να τον αποθεώσουν. Μόνο ο Λάρι του είχε πει, το αποκάλυψε σε συνέντευξη αργότερα ο ΜακΧέιλ, να το χαρεί όσο θα κρατούσε γιατί γρήγορα θα το ξεπερνούσε. Και το ξεπέρασε. Εναντίον των Xawks το "πουλί" βάζει 60 πόντους με μερικά από τα πιο απίθανα σουτ που έχουν μπει ποτέ σε αγώνα μπάσκετ. Αν ψάξετε το βίντεο, δείτε σας παρακαλώ σε ένα από τα τελευταία του καλάθια, που είναι ένα τρίποντο από τα 8 μέτρα, πλάγια, με φάουλ του αντιπάλου του, που από τα νεύρα του τον σπρώχνει με το σώμα του εκτός γηπέδου (!!!!!), πώς πανηγυρίζουν οι παγκίτες των Hawks!!!! Μερικοί πέφτουν στο δάπεδο καθώς δε πιστεύουν το σουτ που μπήκε και το οποίο ήταν εμφανές ότι το ήθελε!!!!! Ο Λάρι μετά έβαλε και τη βολή και στα αποδυτήρια γύρισε προς τον φίλο του και του είπε "I told you so...". Αξεπέραστος!!!! 

- 71 από D. Robinson. Αν θυμάμαι καλά ήταν το τελευταίο παιχνίδι της περιόδου και μαινόταν η θέση του πρώτου σκόρερ μεταξύ του Ναύαρχου και του Σακ με τη διαφορά να παίζεται οριακά στα ποσοστά. Νομίζω κιόλας ότι οι ίδιοι οι συμπαίχτες του Robinson είχαν συννενοηθεί στα αποδυτήρια πριν να προσπαθήσουν να βοηθήσουν τον συμπαίχτη τους να κερδίσει την πρωτιά στο σκοράρισμα δίνοντάς του συνεχώς τη μπάλα. Οι κακές φήμες λένε ότι στο κόλπο ήταν και οι αντίπαλο Clippers ή τουλάχιστον έτσι τους κατηγόρησε μετά ο χαμένος Σακίλ που έβαλε στο τελευταίο δικό του ματς γύρω στους 40 και έτσι έχασε στο νήμα την πρωτιά. Αλήθεια, ψέμματα, κανείς δε ξέρει, πάντως ο Ναύαρχος έγραψε ιστορία με τους 71 καθώς, πριν τον ξεπεράσει ο Κόμπι, ήταν ο μόνος παίχτης που είχε περάσει τους 70 σε ένα παιχνίδι μετά τον Ουίλτ. Εγώ γιατί..πιστεύω τον Σακ πάντως?

- 135 από Γκάλη-Γιαννάκη. Τι δε θά έδινα εκείνο το απόγευμα της 24ης Ιανουαρίου του 1981 να βρίσκομαι στη Νίκαια, προκειμένου να παρακολουθήσω δύο από τους μεγαλύτερους παίχτες που ανέδειξε ποτέ το ελληνικό μπάσκετ σε ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο "mano a mano" που λίγοι και εκλεκτοί κατάφεραν να παρακολουθήσουν. Ένας συμπαίχτης του Νικ, που ανεβοκατέβαινε το γήπεδο χωρίς καν να αγγίξει την μπάλα, γύρισε και είπε στον κόουτς Ντούντα να βγούνε από το γήπεδο όλοι οι υπόλοιποι και να μείνουν οι δύο τους να παίξουν, καθώς οι υπόλοιποι ανεβοκατέβαιναν σαν τρένα!!!! Η προσωπική τους μονομαχία έληξε με νικητή τον Δράκο που σκόραρε 73 ενώ ο μετέπειτα συμπαίχτης του Νικ μόλις 62!!! Ο Γιαννάκης έβαλε τα περισσότερα καλάθια του με διεισδύσεις ή χρησιμοποιώντας το αγαπημένο του ταμπλώ, που σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής "ρουφούσαν" τη μπάλα πιο εύκολα, ενώ ο Νικ με τον ίδιο αποτελεσματικό τρόπο που κυριάρχησε όλα τα χρόνια στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Και μετά έγιναν συμπαίχτες... και η χρυσή εποχή του ελληνικού μπάσκετ μόλις είχε ξεκινήσει.

- 45άρια του Γκάλη. Και φυσικά δεν αναφέρομαι σε δισκάκια που έβγαζε εκείνη την εποχή αλλά στα "σκαλπ" που μάζευε αφειδώς ο γκάγκστερ εκείνη την εποχή έχοντας ως κύριους πελάτες τους αγαπημένους Σοβιετικούς. Το θρυλικό σπάσιμο της μέσης του στον αλησμόνητο τελικό του 1987 -αλήθεια πόση ώρα έμεινε στον αέρα- μπροστά στους εμβρόντητους αντιπάλους είναι από τα στιγμιότυπα που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στο μυαλό μου, ενώ και το τελευταίο του καλάθι ανάμεσα από δύο Σοβιετικούς βγάζοντας σχεδόν τη μπάλα από το πουθενά είναι από τα πιο δύσκολα που έχω δει. Δύο χρονιά μετά τους ξανακάλεσε σε μια του ακόμα παράσταση στο Ζάγκρεπ όταν τους βάζει πάλι 45 με ποσοστό στα δίποντα κοντά στο 60% με τα περισσότερα καλάθια του να είναι αυτή τη φορά μπροστά στον Άρβιντας Σαμπόνις κάνοντας τον στρατηγό Γκομέλσκι να τον ανακηρύξει ως τον "παίχτη μπάσκετ του επόμενου αιώνα"!!! Bonus material φυσικά η τρομερή του εμφάνιση εναντίον της Μπάρτσα στο Παλάου Μπλαουγκράνα όταν ο Άρης κερδίζει τους Καταλανούς με ένα πόντο και ο ίδιος έχει γράψει άλλη μια 45άρα από τις πολλές που εν τέλει κατεγράφησαν στο ενεργητικό του. Μηχανή σκοραρίσματος...

- 44 πόντοι και 24 ριμπάουντ από τον Σερ. Έχω σηκώσει ολόκληρη ανάρτηση για τον Charles Barkley και το πόσο εξαιρετικός παίχτης ήταν στα νιάτα και πόσο τον θαύμαζα για όσα κατάφερε σε όλη του την καριέρα. Στους τελικούς του 1993 αν θυμάμαι καλά απέναντι σε έναν άλλο κορυφαίο power-forward της εποχής, τον ιπτάμενο Sawn Kemp, στον έβδομο και τελευταίο αγώνα της σειρά των play-off, όταν και κρινόταν η πρόκριση στους τελικούς του NBA και η μπάλα ζύγιζε 100 τόνους σε κάθε κατοχή, ο σερ Τσαρλς παίζει όλον τον αγώνα και δίνει μια αποστομωτική απάντηση σχετικά με το ποιος άξιζει να περάσει στον τελικό και ποιος ήταν ο καλύτερος παίχτης εκείνο τον καιρό στη θέση του!! Βάζει στα καλάθια τους αντιπάλους του είτε καρφώνοντας με μανία είτε σκοράροντας με τρίποντα, μαζεύει όλα τα σκουπίδια σε άμυνα και επίθεση, παίζει άμυνα του θανάτου και βουτάει για κάθε χαμένη μπαλιά!!! Άλλως ειπείν, ένας χοντρός τύπος με ύψος μόλις 1,96 βάζει πάνω από 40 πόντους και μαζεύει πάνω από 20 ριμπάουντ στον πιο κρίσιμο αγώνα της χρονιάς. Φτάνει αυτό?

- 42-15-7 από τον Μάτζικ. Ήταν η πρώτη του χρονιά στο μαγικό κόσμο του NBA. Είχε χάσει μόλις τον τίτλο του καλύτερου ρούκι από έναν λευκό τύπο με μουστάκι, παρόλο που αυτός ήταν στα τελικά. Ο καλύτερος παίχτης της ομάδος του, η κολώνα τους, ο ψηλός τους δε μπορούσε να κατέβει να παίξει καθώς υπέφερε από τραυματισμό. Ξαφνικά το momentum φαινόταν να αλλάζει χέρια καθώς στο στρατόπεδο των Λέικερς η ηρεμία και η σιγουριά για τον τίτλο φαινόταν να είχε χαθεί. Και ξαφνικά εμφανίζεται ένα παλικαράκι και με το λαμπερό του χαμόγελο αναφωνεί "Have no fear, E.J is here!!!". Τελικά φόβο απέκτησαν οι αντίπαλοι Σίξερς οι οποίοι δεν περίμεναν τη μεγαλειώδη παράσταση του ρούκι Μάτζικ ο οποίος έπαιξε στη θέση του σέντερ, μέχρι και στο τζάμπολ πήδηξε, και τελείωσε το παιχνίδι σκοράροντας 42 πόντους, κατεβάζοντας 15 ριμπάουντ και μοιράζοντας 7 ασσίστ δίνοντας μια πρόγευση του τι επρόκειτο να ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια. Ρούκι ήταν ο τύπος και έπαιζε σε θέση άγνωστη για αυτόν....

-63 από Αρλάουκας. Δε θυμάμαι ακριβώς τη χρονιά, θυμάμαι όμως ότι ήταν αγώνας της Ευρωλίγκα ενάντια στην Buckler Bologna και ότι για πρώτη φορά είδα από έναν power-forward να παίζει το μπάσκετ που πλέον όλοι οι "συνάδελφοί του" παίζουν την τελευταία δεκαετία. Στα δικά μου μάτια ο ωραίος Τζο -που έκανε και ένα πέρασμα από τα μέρη μας με τη φανέλα της ΑΕΚ- ήταν ο προπομπός των μεταγενέστερων 4αριών, καθώς ο δικός του τρόπος παιχνιδιού άνοιξε τον δρόμο. Δυνατός στο πάνω μέρος του σώματός του να αντέχει τις επαφές, γρήγορος στα πόδια να φεύγει στον αιφνιδιασμό σαν trailer και με ένα εξαιρετικό -παρέπεμπε σε περιφερειακό σουτέρ- catch and shoot ability από τα 4-5 μέτρα που έκανε την αντιμετώπισή του πραγματικό πονοκέφαλο!!! Την εποχή που έπαιζε τα 4άρια ήταν παίχτες πιο κοντά στη θέση σέντερ, ήτοι βαρείς, δυσκίνητοι με κινήσεις κοντά στο καλάθι, παρά αέρινοι ψηλοί με δύναμη και ταχύτητα που μπορούσαν να σουτάρουν από παντού. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι ο Αργεντινοισπανός σκοράρει με συνεχόμενα σουτάκια και από τις δύο πλευρές της ρακέτας με τους αντίπαλους ψηλούς να αδυνατούν να τον ακολουθήσουν.

Υπάρχουν πάμπολλες ακόμα εμφανίσεις που μπορεί να έχω ξεχάσει να αναφέρω ή να μην έχω δει, για παράδειγμα νομίζω ότι ο Κάρλτον Μάγιερς κάποια στιγμή σε έναν αγώνα ιταλικού πρωταθλήματος είχε βάλει πάνω από 80 πόντους, ενώ και ο Όσκαρ έχει στην καριέρα του ολόκληρες σαιζόν με μέσο όρο πόντων κοντά στου 40. Ακόμα και ο δικός μας Γκάλης σε αγώνα εναντίον του Παναμά είχε ξεπεράσει τους 50 ενώ θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω τις συνεχείς 40άρες ή και παραπάνω του Ίνγκραμ τα χρόνια του στο Ιβανώφειο!!!!

Αλήθεια... μετά το τέλος των αγώνων αυτών, δεν το σκεφτήκατε? ΤΙ ΕΚΑΝΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ...

Πολλά παιχνίδια φίλοι μου για πρώτη φορά φέτος. Σχεδόν κάθε βδομάδα οι περισσότερες πόλεις της γηραιάς ηπείρου -αλλά και όχι μόνο- "στενάζουν" από τα πολλά και σε ποσότητα αλλά και σε ποιότητα παιχνίδια που φιλοξενούνται στα διάφορα γήπεδά τους και αυτό προβλέπεται να συνεχιστεί μέχρι τον ερχόμενο Απρίλιο. Οι εγκέφαλοι της Euroleague, στην προσπάθειά τους να κάνουν το προϊόν τους ακόμα πιο ελκυστικό και ανταγωνστικό σκαρφίστηκαν για τη δεύτερη φάση του ToP 16 το σύστημα των 2 ομίλων με 8 ομάδες έκαστος που βγάζει στη σούμα 14 έξτρα παιχνίδια για κάθε ομάδα που κατάφερε να προκριθεί από την πρώτη φάση. Και φυσικά μετά ακολουθούν και οι διασταυρώσεις των play-off με τους νικητές να προκρίνονται στις 5 νίκες. Μιλάμε για πολύ μπάσκετ φέτος και μάλιστα σε κορυφαίο επίπεδο.

Έχοντας λοιπόν κατά νου τα πολλά παιχνίδια που ΚΑΙ έχουν παιχτεί μέχρι τώρα ΚΑΙ έπονται από εδώ και πέρα, σκέφτηκα να κάνουμε μια μικρή μνεία στους παίχτες που μέχρι τώρα στα δικά μου μάτια έχουν ξεχωρίσει, αλλά και σε αυτούς που με απογοήτευσαν από τη μέχρι τώρα παρουσία τους. Ευτυχώς η δυστυχώς, όσο μεγάλο και αν παραμένει το δείγμα, με σχεδόν 11 αγώνες ακόμα να έπονται υπάρχει μεγάλη πιθανότητα τα δεδομένα, για τον κάθε παίχτη, στην πορεία να αλλάξουν και αυτό ίσως κάνει την όλη συζήτηση ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Έχουμε και λέμε...

- Μ. Πλάνινιτς. Μετά από πολλά χρόνια παίζει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το μπάσκετ που όλοι πίστευαν ότι θα μπορούσε να παίξει στο κορυφαίο επίπεδο. Με διαφορά ο καλύτερος άσσος της διοργάνωσης αποτελεί τον παίχτη κλειδί για την ομάδα-μίνι έκπληξη της διοργάνωσης, τη Χίμκι, καθώς όλα περιστρέφονται γύρω του. Εξαιρετικός στην καθοδήγηση των συμπαιχτών του, συνεπέστατος σκόρερ, πολύ καλός πασέρ, τα νούμερα του φέτος είναι ανεβασμένα ακόμα και στα ποσοστά του στα σουτ, χωρίς ποτέ να θεωρείται μετρ ιδίως στα έξω από τα 6,75. Καβατζάρισε τα 30 και δείχνει μια απίστευτη ωριμότητα στο παιχνίδι του, διαβάζει εξαιρετικά τις αντίπαλες άμυνες,τις οποίες και συχνά αποδιοργανώνει με τις διεισδύσεις του ενώ τρέχει και ένα σερί 30+ αγώνων με τουλάχιστον ένα κλέψιμο ανά αγώνα. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι το μεγαλύτερό του μειονέκτημα όλα αυτά τα χρόνια, η έλλειψη αστάθειας ή όπως το λέει ο Φ. Συρίγος "Κροάτης, τι περιμένεις...", έχει σχεδόν εξαλειφθεί κάνοντας τον Πλάνινιτς έναν εκ των πιο περιζήτητων παιχτών αυτή τη στιγμή.

- Β. Κριάπα. Ο Ευρωπαίος Κυριλένκο τώρα που ο "Αμερικανός" επέστρεψε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Η χρονιά που κάνει ο Ρώσος φέτος είναι βγαλμένη από τα υγρά όνειρα του Μεσίνα, καθώς ο μακρυχέρης Βίκτωρας αποτελεί την απόλυτη συγκολλητική κόλλα της ομάδος του. Εξαίρετος αμυντικός -θα το πάρει και φέτος το βραβείο πιστεύω- τόσο στην προσωπική άμυνα όσο και στην ομαδική, μπαλώνει όλες τις τρύπες στα μετόπισθεν, ενώ οι μέσοι όροι του στα κλεψίματα και στα κοψίματα είναι εντυπωσιακοί. Τρομερό άνοιγμα χεριών, ταχύτητα στη σκέψη και στην αντίδραση σε κάθε περιστροφή, σχεδόν τέλειο timing, τα στοιχεία που τον έχουν αναδείξει σε αμυντικό εξολοθρευτή. Στην επίθεση της CSSKA παίζει το ρόλο του δεύτερου άσσου, καθώς είτε οι κάθετες πάσες του από την κορυφή στα κοψίματα των συμπαιχτών του είτε οι πλάγιες μετά το double-team που συχνά αντιμετωπίζει όταν ποστάρει κοντύτερο αντίπαλο, είνα βούτυρο στο ψωμί των συμπαιχτώ του. Πολύ καλός spot-shooter από το τρίποντο, πάντα ήρεμος, τρέχει σαν ελάφι στο γήπεδο τελειώνοντας φάσεις είτε σε πρωτεύοντα είτε σε δευτερεύοντα αιφνιδιασμό.

-Μ. Μπράουν. Από την εποχή του Γκάλη, είχαμε να δούμε έναν κονοπίθαρο να κάνει ΜΟΝΟΣ του τις αντίπαλες σμπαράλια με τόση χαρακτηριστική ευκολία. Στη Θεσσαλονίκη τον διώξανε με τον χαρακτηρισμό του "σβούρα" και του ατίθασου αγωνιστικά, αλλά ο Αμερικανός φέτος κλείνει στόματα και μάλιστα με τρόπο εκκωφαντικό. Τρομερή σύνδεση με το καλάθι, μπορεί να σκοράρει με ένα σωρό τρόπους είτε σουτάροντας -με το κάπως περίεργο στυλ του- συνεχόμενα τρίποντα, είτε διεισδύοντας στην καρδιά της ρακέτας, επιδιώκοντας συχνά την επαφή. Πολύ εκρηκτικό πρώτο βήμα, αφήνει πίσω τον αντίπαλο, ενώ το κάπως άναρχο στυλ που σουτάρει -μοιάζει λίγο με Ναβάρο- με το ένα χέρι και χωρίς ισσοροπία τον κάνει σχεδόν μη αντιμετωπίσιμο. Φεύγει σφαίρα στον αιφνιδιασμό και πάει με δύναμη και με πρόσωπο προς το καλάθι, πλέον παίζει με τρομερή αυτοπεποίθηση σε μια ομάδα που του έχει δώσει το ελεύθερο να κάνει ό, τι θέλει στην επίθεση. Πολυ εντυπωσιακό νούμερο και στις ασσίστ, ενώ αποφεύγει τα "εύκολα πουλήματα" της μπάλας, ασχέτως αν στο τελευταίο ματς έκανε 6 λάθη. Δύσκολο έργο έχει ο Μάντζαρης αυτή τη βδομάδα.

-Β. Σάδα. Το καλοκαίρι που πέρασε μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση το μάκρος των διαπραγματεύσεων για την ανανέωση του συμβολαίου του με τους Καταλανούς. "Έλα μωρέ ποιος Σάδα τώρα" ακουγόταν τα τελευταία χρόνια. Έχοντας παρακολουθήσει σχεδόν όλα τα φετινά παιχνίδια της Μπάρτσα, νομίζω ότι αυτός είναι ο αφανής MVP. Ο τύπος εκλύει απίστευτες ποσότητες ενέργειας σε κάθε του εμφάνιση, τρέχει την ομάδα στην επίθεση ψάχνοντας είτε τα ξεμαρκαρίσματα του La Bomba είτε τα ποσταρίσματα των ψηλών, σουτάρει από μακριά με σταθερότητα, πηγαίνει με δύναμη στο επιθετικό ριμπάουντ και παίζει άμυνα σκυλίσια. Τα τελευταία δύο χρόνια δεν είδα ποτέ ξανά τον Σπανούλη τόσο καλά μαρκαρισμένο από έναν παίχτη και αυτό αν μην τι άλλο είναι παράσημο. Τρομερά φυσικά προσόντα, τα οποία νομίζω ότι είναι και δουλεμένα, του επιτρέπουν να παίζει με μεγάλη ένταση και να χαρίζει φάσεις highlights κυρίως με back-door καρφώματα από τη base-line. Σε μια ομάδα που έχει στη θέση "1" τους Χουέρτας-Σάρας, ο Σάδα νομίζω ότι αποτελεί την απόλυτη ασφαλιστική δικλείδα λογικής, άμυνας, καθαρού μυαλού και οργάνωσης παιχνιδιού.

-Ν. Μίροτιτς. Ίσως το επόμενο πολύ μεγάλο πρότζεκτ του Ευρωπαϊκου μπάσκετ. Οι δυνατότητές του, μέρος των οποίων βλέπουμε φέτος, και η δυναμική αυτών τρομάζουν. Παίχτης που μπορεί να παίξει στις θέσεις 3-4-5, κοιτάζει τον κόσμο από τα 2.12, είναι δεν είναι 22 ετών και έχει κάνει τους Ισπανούς να σιχτιρίζουν που δε μπορεί να παίξει στην Εθνική της χώρας του. Τον έχω δει να σουτάρει με γλυκό καρπό τρίποντα, να παίζει με πλάτη στο καλάθι, να μαζεύει ριμπάουντ above the rim, να τρέχει το παρκέ λες και είναι 20 πόντους κοντύτερους, να σκοράρει με hook, με μακρινά lay-up, να βάζει το κορμί του στην άμυνα, να καρφώνει μετά από ασσίστ και όλα αυτά στολισμένα μέσα σε ένα περιτύλιγμα υψηλής τεχνικής και αρμονίας. Γνήσιο τέκνο της σχολής των πλάβι, είναι από τα 15 του χρόνια στη Ρεάλ παίζοντας στις μικρότερες κατηγορίες (παιδο-εφηβικά) και σαρώνοντας ό,τι ατομικό τίτλο υπήρχε. Χρόνο με το χρόνο νομίζω το παιχνίδι του θα λειαίνεται όλο και περισσότερο έως ότου τα αρπακτικά του NBA θα τον θεωρήσουν έτοιμο και θα τον καλέσουν μαζί τους. Πρότζεκτ με τρομακτικές δυνατότηες.

-Β. Σπανούλης. Δικαιότατα ο καλύτερος παίχτης της Ευρωλίγκα για τη χρονιά που πέρασε, ο Βασίλης συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε. Φέτος, δε, τα κόζια είναι πιο δύσκολα, καθώς όλοι γνωρίζουν πως αυτός είναι ο κεντρικός πυρήνας του ΟΣΦΠ και κατά συνέπεια κάθε βράδυ η προσοχή της αντίπαλης άμυνας είναι στραμμένη επάνω του. Εξαιρετικός σκόρερ, είτε με μακρινά σουτ, είτε με διεισδύσεις, ίσως ο καλύτερος στο p&r αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, χρησιμοποεί και τους δύο διαδρόμους για να επιτεθεί στο καλάθι, ενώ έχει τελειοποιήσει και το να παραμένει στον αέρα λίγο παραπάνω για να τελειώνει τις φάσεις. Υπεύθυνος για την ομαλή λειτουργία της επίθεσης των πρωταθλητών Ευρώπης, μοιράζει αφειδώς ασσίστ είτε στους ακροβολισμένους συμπαίχτες του (Παπανικολάου) είτε στα κάθετα κοψίματα των ψηλών (Χάινς) κάνοντας την αντιμετώπισή του πραγματικό πονοκέφαλο. Παίζει με πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση και αυτό φαίνεται σε κάθε του κίνηση.

Όσον αφορά τις απογοητεύσεις, πολλά μπορούν να ειπωθούν και άλλα τόσα να συζητηθούν, εγώ βάζω ως αστερίσκο τις προσδοκίες που υπήρχαν από την κάθε μια περίπτωση ξεχωριστά, χωρίς να παραγνωρίζω τις όποιες δικαιολογίες μπορούν να υπάρξουν.

Δ. Διαμαντίδης. Δεν είναι η χρονιά του φέτος με τίποτα. Μόνο και μόνο το ότι έχει τραυματιστεί μέσα σε ένα μήνα 3 φορές δείχνει ότι δεν τον θέλει. Καινούρια ομάδα, καινούριος προπονητής, καινούριοι συμπαίχτες, καινούρια συστήματα και στη μέση αυτός. Χαμένος, μπερδεμένος, τιτλοφορεμένος ως ηγέτης, ο Μήτσος μοιάζει να είναι στη διαδικασία που βρίσκεται ένας υπολογιστής όταν του κάνουν format. Τα ποσοστά του είναι χαμηλά, το ίδιο και τα ριμπάουντ, τα κλεψίματα και το σκορ του, ενώ η επικοινωνία με τους συμπαίχτες του έως προβληματική, ενώ συχνά η ομάδα του παίζει και καλύτερα χωρίς αυτόν. Σαν να μπήκε σε έναν καινούριο κόσμο και δυσκολεύεται να ανταποκριθεί. Θέλει να κάνει πολλά, αλλά μέχρι τώρα δεν του βγαίνει τίποτα και αυτό τον εκνευρίζει, πράγμα εμφανές. Επίσης, είναι μόλις 32-33 ετών, καθόταν ένα καλοκαίρι, κατά συνέπεια δεν έχει νόημα να συζητάμε για την όποια σωματική κούραση τον καταβάλλει. Το μυαλό του θέλει χρόνο να επεξεργαστεί νέα δεδομένα. Το κακό -ίσως- είναι ότι χωρίς τον ΔΔ η ομάδα του δεν πάει πουθενά.

-Ρ. Φερνάντεθ. "Τα στατιστικά είναι ο πιο επιστημονικός τρόπος να πεις ψέμματα" είχε πει νομίζω ο Κιουμουρτζόγλου κάποτε. Ο Ρούντι γύρισε πίσω ως το μεγάλο όνομα, το αντίπαλο δέος του Ναβάρο και ο ενσαρκωτής των ονείρων των διοικούντων της Ρεάλ για παρουσία στο Λονδίνο και μάλιστα μετά από αρκετά καλές χρονιές στην Αμερική. Εντούτοις, η δική μου άποψη είναι "μηδέν οξέα και μηδέν λιπαρά". Παίζει το ΙΔΙΟ ακριβώς μπάσκετ που έπαιζε και πριν φύγει, παραμένει ο ίδιος κωλοχαρακτήρας -το τελευταίο παιχνίδι εναντίον της Ζαλγκίρις χαρακτηριστικό- ενώ δεν έχει καταφέρει να αναδειχθεί στον πρωταγωνιστή της ομάδος. Σούπερ-ταλαντούχος παίχτης, αέρινος και γρήγορος, αρέσκεται στο transition παιχνίδι, καρφώνει μετά μανίας και σουτάρει με μεγάλη ευστοχία σε καταστάσεις off-balance μετά από σκριν, παρόλα αυτά, για τα χρήματα που πήρε, μάλλον δεν... τον βλέπω να τσεκάρει εισιτήριο για Λονδίνο. Δεν έχει την απαιτούμενη "βαρύτητα" και κύρος ως παίχτης να σηκώσει την ομάδα στους ώμους του.

-Αρμάνι Μιλάνο. Αν οι οπαδοί της ήταν οι -ευφάνταστοι σε τέτοιες καταστάσεις- Έλληνες θα τραγουδούσαν "Ένα μπ... είμαστε"!!!! Ομάδα χωρίς αρχή, μέση, τέλος. Ομάδα χωρίς εκπονηθέν αγωνιστικό πλάνο και συνοχή. Ομάδα χωρίς συνεργασίες στην άμυνα και ένα σύστημα "τουρλουμπούκι" στην επίθεση, όποιος έχει τη μπάλα στα χέρια του σουτάρει. Ομάδα με τον πιο καλοντυμένο προπονητή, με καινούριο σκελετό στα γυαλιά, αλλά μάλλον ευρισκόμενο στη χώρα του Ποτέ του Πήτερ Παν, καθώς ακόμα και οι παίχτες δεν του έχουν την παραμικρή εμπιστοσύνη με χαρακτηριστικό το βιντεάκι με τη χειρονομία του Μπουρούση. Εκατομμύρια τζιν και ευρώ πεταμένα στη Μεσόγειο από τον ιδιοκτήτη της που δεν είδε καν την ομάδα του στις καλύτερες 16 της Ευρώπης, στις οποίες περιλαμβάνονται δύο γερμανικές!!!! Ίσως η επόμενη ομάδα του Ζοτς?

-Ν. Ιβάνοβιτς. Ασφυκτιούσε ολόκληρος ο οργανισμός υπό την παρουσία του. Φαινόταν. Ο λάτρης της πειθαρχίας και αρτηριοσκληρωτικός Ντούσκο μετά από 9 σχεδόν χρόνια στη χώρα των Βάσκων, στην οποία προσέφερε τα μέγιστα, έκανε πλέον κακό. Η ομάδα του φαινόταν αγχωμένη, φοβισμένη, οι παίχτες χωρίς αυτοποποίθηση, κοίταζαν έντρομοι στον πάγκο μετά από ένα άστοχο σουτ ή μια κακή άμυνα. Καλοί παίχτες, κακή χημεία, εμμονές και ίσως πείσμα του κόουτς οδήγησαν μια από τις πιο συνεπείς σε παρουσίες ομάδες της Ευρώπης στο χείλος του αποκλεισμού. Η απομάκρυνση του σκληρού κόουτς χαλάρωσε τα δεσμά, απασφάλισε τα συναισθήματα που προκαλεί το μπάσκετ ακόμα και σε επαγγελματίες παίχτες. Ο Τάμπακ δεν έκανε κάτι τρομερό, τους άφησε λίγο πιο χαλαρούς να απολαύσουν το παιχνίδι, τους περιέβαλλε με εμπιστοσύνη, τους άφησε να παίξουν το αγαπημένο τους γρήγορο τέμπο και τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν. Η αίσθησή μου είναι ότι θα τον ξαναδούμε τον Ιβάνοβιτς στον πάγκο άλλης ομάδος.

- Τούρκικες ομάδες.  Εάν οι γείτονες δεν ξεπλένουν χρήματα μέσω του μπάσκετ, ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τι έχουν στο μυαλό τους και με πόσο λανθασμένο τρόπο βλέπουν το μπάσκετ. Αυτή τη στιγμή στην Τουρκία παίζουν οι Φάρμερ, Βούγιασιτς, Μπατίστ, Σάτο, ΜαΚάλεμπ, Σαβάνοβιτς, Ερντέν, Μπάρατς Μπογκντάνοβιτς και όλοι μαζί έχουν κάνει μια τρύπα στο νερό!!!! Δεκάδες εκατομμύρια πεταμένα στο Βόσπορο λες και είναι στραγάλια. Το χειρότερο είναι ότι έχουν προσλάβει εξαιρετικούς προπονητές (Πιανιτζάνι-Μαχμούτι), οι οποίοι, από ό, τι φαίνεται, αποδέχονται σιωπηλώς τις αποφάσεις των διοικήσεων των ομάδων τους για τους παίχτες που θα πάρουν, προκειμένου να πληρώνονται τα παχυλά τους συμβόλαια. Τέτοια αναντιστοιχία φιλοσοφίας προπονητών-παιχτών ίσως να μην έχει ξαναδεί σε τόσο μεγάλο βαθμό το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Όποιος είδε τη φετινή Φενερμπαχτσέ να παίζει μπάσκετ και μετά έμαθε το μπάτζετ της θα πρέπει να έβαλε τα κλάμματα. Η Εφές μας χάρισε και μερικούς αγώνες με υψηλό ρυθμό και σκορ (εναντίον ΟΣΦΠ), έχει ταλέντο -ΑΤΟΜΙΚΟ- να προχωρήσει, αλλά προχθές εναντίον της Άλμπα τα χρειάστηκε κανονικότατα.

Ξαναλέω, υπάρχουν ακόμα 11 αγώνες του επόμενους δύο και βάλε μήνες, άρα πολλά μπορούν να αλλάξουν άρδην..

Εδώ και χρόνια κάποιο μυστικό πρέπει να βρίσκεται καλά κρυμμένο στην ευρύτερη περιοχή της Νέας Σμύρνης, δεν εξηγείται αλλιώς. Οι άνθρωποι του Πανιωνίου είτε πρέπει να διατηρούν μυστικές επαφές με τους καλύτερους ατζέντηδες και σκάουτερ όχι μόνο στην εδώ αλλά και στην από εκεί πλευρά του Ατλαντικού είτε πρέπει να είναι εξαιρετικά "τυχεροί" και να έχουν το κοκαλάκι της νυχτερίδος όσον αφορά την επιλογή ξένων παιχτών είτε κάποια αστρονομική ανωμαλία επηρεάζει τα μεταγραφικά σχέδια του Πανιωνίου, διαλέξτε και πάρτε. Με αφορμή το φιλικό των παλαιμάχων ξένων που έγινε στο Αλεξάνδρειο πριν καμιά 20αριά μέρες όπου και είχαμε την ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε μερικούς εξαιρετικούς ξένους παίχτες που έπαιξαν στα μέρη μας από τη δεκαετία του '90 και μετά, αναρωτήθηκα ποια είναι η ελληνική ομάδα αυτή που ανέκαθεν είχε καλή παράδοση στην επιλογή των ξένων παιχτών. Η απάντηση προέκυψε σχεδόν αβίαστα και με προσγείωσε κατευθείαν σε μια από τις μπασκετικές γειτονιές της Ελλάδος. Ξαφνικά ένα σωρό ονόματα παρέλασαν από μπροστά μου, διάλεξα τα -κατά τη γνώμη μου πάντα- πιο ενδεικτικά και σας τα παρουσιάζω προς επίρρωση των προαναφερθέντων:

- Μαρκ Λάντσμπεργκερ. Πρωταθλητής στο NBA δις με την ένδοξη φανέλα των Λέικερς εμφανίστηκε στα μέρη μας για ένα μόλις χρόνο (1988-989) προς τα μπασκετικά του γεράματα αλλά κατάφερε να γράψει ιστορία. Μέχρι τώρα κανείς δεν έχει καταφέρει να πλησιάσει τον σχεδόν ασύλληπτο μέσο όρο ριμπάουντ που είχε σε κάθε παιχνίδι του πρωταθλήματος ο τότε σέντερ του Πανιωνίου κατεβάζοντας 18,3 σκουπίδια!!! Αν θυμάμαι καλά σε ένα παιχνίδι πρέπει να πήρε κάτι μεταξύ 25-30 ριμπάουντ, σχεδόν όσα ολόκληρη η αντίπαλη ομάδα. Δεν τον θυμάμαι πολύ καθαρά, αλλά μου έχει μείνει ότι δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλός, είχε πολύ μεγάλο άνοιγμα χεριών, εξαιρετικό timing στο ριμπάουντ και ένα πολύ καλό σουτ από μέση απόσταση. Κατάφερε και σκόραρε πάνω από 15 πόντους σε κάθε παιχνίδι προσφέροντας έτσι μια σίγουρη λύση στον Πανιώνιο και επιθετικά αλλά ακόμα και τώρα η ικανότητά του στη συλλογή ριμπάουντ μνημονεύεται στην Νέα Σμύρνη. Μάλιστα, μετά τη χρονιά που έκανε, πήρε μεταγραφή στην Ιταλία όπου συνέχισε την ίδια "ασχολία" κάνοντας προσωπικό ρεκόρ με 34 νομίζω σε ένα ματς!!!

- Πέτρανγκ Μπένατσεκ. Ο "Πάσπαλιε των φτωχών" θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κανείς και νομίζω θα είχε δίκιο. Με ύψος σχεδόν 2,06 και σουτάροντας με το αριστερό χέρι ο Πέτραγκ ήταν το πρώτο υβρίδιο των μεγάλων σκόρερ που θα τον ακολουθούσαν τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα και νομίζω σε στύλ παιχνιδιού και αποτελεσματικότητα ό, τι πιο κοντά στον Ζάρκο. Εξαιρετικός σκόρερ, μπορούσε να σουτάρει από κάθε απόσταση και υπό οποιαδήποτε πίεση καθώς το ύψος του έκανε σχεδόν αδύνατη την αντιμετώπισή του από τους αντιπάλους. Συνήθως ξεκινούσε τις επιθέσεις από έξω προς τα μέσα και από την αγαπημένη του αριστερή γωνία, χρησιμοποιούσε πολύ καλά το σώμα του και πήγαινε συχνά στις βολές, ενώ ήταν και συνεπής ριμπάουντερ. Παρόλο το ύψος του σπάνια έπαιζε με πλάτη ακόμα και όταν τον μάρκαραν κοντύτεροι αντίπαλοι, ενώ είχε έναν από τους πιο γλυκούς καρπούς που θυμάμαι εκείνα τα χρόνια. Εξαιρετικός και στον αιφνδιασμό και το transition παιχνίδι, νομίζω τελείωσε όλες του τις χρονιές με πάνω από 20 πόντους μέσο όρο και αποτέλεσε με τον Φάνη τότε ένα από τα καλύτερα δίδυμα της κατηγορίας. Χαρακτηριστικό το νούμερο 8 και το μπλε μπλουζάκι που φορούσε μέσα από τη φανέλα (σαν πολύ δε μοιάζε με τον Ζάρκο ή εγώ κάνω λάθος)?

- Τζον Χάτσον. Η απόλυτη αφάνα που παρέπεμπε σε κουρέματα των τότε σταρ της ροκ και της ποπ σκηνής. Ίσως ο καλύτερος undersized σέντερ εκείνης της εποχής, ο μυστακοφόρος Τζον αποτέλεσε μια από τις καλύτερες επιλογές ξένου παίχτη στην ιστορία του Πανιωνίου. Με ύψος μόλις 2,04 σχεδόν κυριάρχησε στις ρακέτες χάρη στις εξαιρετικές αλτικές του ικανότητες, το απόλυτα συγχρονισμένο timing που τον διέκρινε, την ταχύτητα στην εκτέλεση. Σούταρε πάντα στην κατακόρυφο, ορθώνοντας το κορμί του και κοιτώντας πάντα το καλάθι, ενώ όταν έπαιρνε τη μπάλα μέσα στη ρακέτα, επίκειτο πάντα βροντερό κάρφωμα. Εξαιρετικός ριμπάουντερ, ακολουθούσε σχεδόν πάντα τα άστοχα σουτ των συμπαιχτών του για follow-dunks ενώ ήταν και πολύ καλός μπλοκέρ. Παίχτης που είχε να αντιμετωπίσει δεινοσαύρους τύπους Φασούλα-Βράνκοβιτς και δε λέγεται και όμως ήταν πάντα μέσα στους πρώτους στις στατιστικές κατηγορίες πόντων-ριμπάουντ. Συνεπής κάθε βράδυ, καλός χαρακτήρας θα τον θυμόμαστε πάντα για το διαλυμένο ταμπλώ στο ΣΕΦ κατά τη διάρκεια ενός All-Star Game. Α, και για την τρομερή του αφάνα.

Π.Τ.Μπράουν. Οτιδήποτε και να γράψω εγώ για την αξία του εν λόγω μάλλον ωχριά μπροστά στα πεπραγμένα της καριέρας του Πι Τζέι όπως τον έλεγαν τότε στη πλατεία, καθώς η καθιέρωσή του στον δύσκολο κόσμο του NBA αποτελεί αδιάσειστο αποδεικτικό στοιχείο. Έπαιξε για τους Νετς, τους Χιτ, τους Χόρνετς, τους Μπουλς ακόμα και τη φανέλα της Βοστόνης για πάνω από μια δεκαετία. Την χρονιά που έμεινε στον Πανιώνιο έκανε κυριολεκτικά θραύση από τις πρώτες του εμφανίσεις. Καθαρό 5άρι (2,11) με κορμί λαμπάδα, τεράστια άκρα, τρομερή έφεση σε ριμπάουντ και κόψιμο δημιούργησε ένα τοιχος στην ρακέτα του Πανιωνίου. Εξαιρετικός στα τελειώματα στην επίθεση είτε με μακρινά hook είτε με σουτάκι από τα 4-5 μέτρα, έγινε σχεδόν αμέσως μήλον της έριδος για τους αιώνιους τότε που δε μπορούσαν να πιστέψουν την επιλογή που είχε κάνει τότε ο Πανιώνιος. Αν σε αυτά προσθέσετε και το νεαρό της ηλικίας του, την ένταση και τον ενθουσιασμό που έβαζε στο παιχνίδι του έχετε ένα εξαιρετικό πακέτο. Ακόμα και άλλες ομάδες από την Ευρώπη είχαν ενδιαφερθεί για τον Πι Τζέι και φυσικά ο Πανιώνιος έσπευσε να του κάνει πρόταση ανανέωσης, αλλά όλοι ήξεραν πού άνηκε. Τελείωνε κάθε βράδυ με double double, δε δημιούργησε ποτέ πρόβλημα στην ομάδα του, "λείανε" το παιχνίδι του για μια χρονιά και έφυγε να παίξει από 3άρι έως 5άρι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Τόσο μπάσκετ ήξερε ο τύπος.

- Χένρι Τέρνερ. Η αίσθησή μου είναι ότι ο ιπτάμενος ΧΡ δεν έλαβε ούτε τότε αλλά ούτε και μετά την αναγνώριση που του αναλογούσε βάσει των πεπραγμένων του. Ίσως το πιο εκρηκτικό πρώτο βήμα που είδαμε εκείνα τα χρόνια ακινητοποιούσε κάθε αμυντικό αφήνοντάς τον μια φάση πίσω. Πολύ δυνατός στα πόδια και στο πάνω μέρος του σώματός σου με τις αλτικές του ικανότητες να φτάνουν στα όρια του θρυλικού μετά την εντυπωσιακή τάπα στον Νικ στον αιφνιδιασμό. Έβαζε στοίχημα ότι μπορούσε να αγγίξει το πάνω μέρος του τετράγωνου που υπάρχει στο ταμπλώ. Ανίκητος στο ένας εναντίον ενός, τρομέρός slasher, όταν υποδεχόταν τη μπάλα από σκριν και εφορμούσε στη ρακέτα το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο. Κάρφωνε "αρειμανίως" μπροστά σε κάθε αντίπαλο, έφευγε σα σφαίρα στον αιφνιδιασμό να υποδεχτεί τις baseball πάσες του Γιαννάκη ή του Φάνη, ενώ αν τον άφηνες να σουτάρει δεν είχε πρόβλημα να σκοράρει από μέση και μακρινή απόσταση χωρίς να κουράζεται ιδιαίτερα. Στους 2 αγώνες εναντίον του ΠΑΟΚ στην Ευρώπη κάνει μαγικά πράγματα, καθώς σκοράρει σχεδόν 30 πόντους σε ένα ημίχρονο με όλη την άμυνα επάνω του!!! Παίχτης γεννημένος σκόρερ που προσέφερε σχεδόν σε κάθε του παιχνίδι του φάσεις για highlights όχι μόνο στην επίθεση αλλά και στην άμυνα. Τι διάολο, ελατήρια είχε στις κάλτσες του?

- Έντι Στόουκς. Να σας πω την μαύρη μου αλήθεια όταν τον πρωτοείδα τον Έντι εντυπωσιάστηκα καθώς το παρουσιαστικό του ήταν σχεδόν τρομακτικό και περίμενα παιχνίδι και νούμερα αντίστοιχα με αυτά του Μπράουν. Η αλήθεια είναι ότι ο συμπαθής Έντι ήταν διαφορετικός παίχτης. Πολύ δυνατό και αθλητικό κορμί, εκπροσωπούσε αυτό που λέμε βαρύς σέντερ, το παλιό κλασσικό 5άρι. Αποτελεσματικός με τη μπάλα στο low-pst, άντεχε και επιδίωκε τις επαφές με τους αντίπαλους ψηλούς και συχνά τελείωνε με εντυπωσιακά καρφώματα την ενέργειά του. Πολύ καλός στην προσωπική άμυνα αν και συχνά λόγω δύναμης φορτωνόταν με φάουλ, ενώ δούλευε πολύ στο θέμα των ριμπάουντ ιδίως αμυντικά. Παίχτης της ομάδος, μπολιασμένος με νοοτροπία κολλεγίου ταίριαξε γάντι στον Πανιώνιο προσφέροντάς του μια σταθερή και συνεπή παρουσία κάθε βράδυ. Το αξιοπερίεργο ήταν ότι ενώ μπορούσε να σκοράρει με πρόσωπο στο καλάθι από τα 3-4 μέτρα, κάθε φορά που πήγαινε για βολές περνούσε ένα μαρτύριο. Value for money επιλογή, φόρεσε στη συνέχεια και την φανέλα του Άρη αν θυμάμαι καλά.

- Μπάυρον Ντίνκινς. Η πιο θανατηφόρα σταυρωτή που έχω δει από ξένο παίχτη που έπαιξε στην Ελλάδα. Ο "ποντικομούρης" Βύρωνας ήταν εξαιρετική πάστα παίχτη και τη σαιζόν που έμεινε στον Πανιώνιο μετά από ένα πρώτο υποτονικό τρίμηνο, ξεσάλωσε. Τον θυμάμαι από την κορυφή της ρακέτας να ξεκινάει με ράθυμες κινήσεις την επίθεση, να κάνει την αγαπημένη του σταυρωτή ζαλίζοντας τον αντίπαλο και "σπάζοντας" τους αστραγάλους του και μετά να εξαπολύει το αγαπημένο του τρίποντο. Εξαιρετικός σουτέρ 3 πόντων ιδίως από την κορυφή, είχε κλείσει πολλά σπίτια με τα μακρινά του σουτ. Απέναντι στον ΠΑΟ του Μάλκοβιτς στην Νέα Σμύρνη βάζει 7 τρίποντα στα πρώτα 30 λεπτά αναγκάζοντας τον Μπόζα να στέλνει 2 παίχτες επάνω του αμέσως μόλις περνούσε τη σέντρα για να πάρει την μπάλα από τα χέρια του. Μακριά άκρα του επέτρεπαν να έχει άριστο χειρισμό της μπάλας την οποία κρατούσε με το ένα χέρι μακριά από τον αντίπαλο. Πολύ καλός πασέρ, έψαχνε πάντα να βρει τον ελεύθερο συμπαίχτη του, ενώ συχνά έφτανε με διείσδυση μέχρι το καλάθι. Πολλά και δύσκολα καλάθια υπό ασφυκτική πίεση και χωρίς να έχει πάντα καλή ισορροπία. Συνεπής και στην άμυνα, πήρε μεταγραφή για τον ΠΑΟ αλλά δεν κατάφερει να επαναλάβει τα θαύματα που έκανε με τον Ιστορικό. Και φυσικά είναι γνωστός ο αστικός μύθος για αυτόν, τον Ντομινίκ και κάποιες κυρίες ένα βράδυ...

- Τράβις Μέις. Σκόρερ. Αυτό ήταν ο Τράβις καθ΄ όλη τη διάρκεια της παρουσίας του στον Πανιώνιο. Κέρδισε αν δεν κάνω λάθος και τον σχετικό διαγωνισμό τριπόντων στο All-Star Game που έγινε τότε. Κοντός, γεμάτος μυς, περίμενες την έκρηξή του μόλις θα έπαιρνε τη μπάλα στα χέρια του. Επιθετικά άγγιζε σχεδόν το τέλειο πακέτο, καθώς ήταν εξαιρετικός σουτέρ τριών πόντων σε σημείο που πολλούς αιφνιδιασμούς τους τελείωνε έξω από την άρκτο των 6,25, ενώ μπορούσε και με την ίδια άνεση να διεισδύσει μέχρι το καλάθι. Το πιο σημαντικό ήταν ότι παρόλο που επωμιζόταν το μεγαλύτερο φορτίο των επιθέσεων της ομάδος του, τα ποσοστά του ήταν αξιοζήλευτα δείγμα του μεγάλου του ταλέντου. Δε σου γέμιζε το μάτι εκ πρώτης όψεως και αν θυμάμαι καλά υπήρχαν αρκετές αντιδράσεις και απορίες στο άκουσμα της μεταγραφής του, αλλά όταν άρχισαν να πέφτουν βροχή οι 30άρες ή ακόμα και οι 40άρες όλα αυτά σταμάτησαν. Σοβαρός κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και συγκεντρωμένος είχε πάντα ως κύριο στόχο την επίθεση στο αντίπαλο καλάθι στην πρώτη ευκαιρία. Χαρακτηριστικό του η πολύ γρήγορη εκτέλεση που του επέτρεπε να προλαβαίνει τα χέρια των αντίπαλων αμυντικών. Δεν έκανε θραύση μόνο στο Ελληνικό πρωτάθλημα αλλα και στην Ευρώπη όπου οι μέσοι όροι του ξεπερνούσαν τους 25 ανά παιχνίδι. Πραγματικός σκόρερ ολκής.

-  Τράβις Γουάτσον. Όταν πρωτο-εμφανίστηκε για να καλύψει τη θέση στο 4 οι περισσότεροι τον αντιμετώπισαν με σκεπτικισμό και αμφισβήτηση, καθώς ούτε ιδιαίτερος ψηλός ήταν ούτε κανένα ιδιαίτερο χτιστό κορμί είχε. Και όμως ο συμπαθής Τράβις έμεινε δύο χρόνια στην πλατεία κερδίζοντάς τους όλους με το παιχνίδι του. Παίχτης που γνώριζε καλά τα βασικά του αθλήματος και κυρίως τα μυστικά της θέσης του απεδείχθη λίρα εκατό καθώς η έφεση του ιδίως στα ριμπάουντ ήταν παροιμοιώδης και στις δύο άκρες του παρκέ. Ήταν εξαιρετικός στο να παίρνει τις κατάλληλες θέσεις κοντά στη ρακέτα, "διάβαζε" τη φάση προτού αυτή συμβεί, το timing ιδίως των χεριών του πάνω στη διεκδικούμενη μπάλα ήταν εντυπωσιακό με συνέπεια να έχει μέσο όρο ριμπάουντ σχεδόν διψήφιο. Το πιο χαρακτηριστικό όμως που θυμάμαι είναι ότι κατά τη διάρκεια των δύο ετών που έπαιξε στον Πανιώνιο βελτίωσε το παιχνίδι του κυρίως στην επίθεση. Έβαλε και το σουτ στο ρεπερτόριο του και μάλιστα από το τρίποντο, ενώ και στο low-post δούλευε πολύ καλά πάνω στο σώμα του αντιπάλου. Παίχτης μαχητής και ακούραστος εργάτης, ξεκίνησε να κάνει πολύ καλά τα μικρά πράγματα που είναι απαραίτητα σε κάθε ομάδα, χαμαλοδουλειά, για να μετατραπεί μέσα από την παρουσία του σε αυτή, σε πρωταγωνιστή. Πραγματική κλοπή για τον Πανιώνιο, εξαργύρωσε τις καλές του χρονιές με καλά συμβόλαια σε Ιταλία και Τουρκία αν θυμάμαι καλά.

- Ρούμπεν Ντάγκλας. Κάτι ξέρουν εκεί στην πλατεία και "μυρίζονται" τους καλούς σκόρερ, δεν εξηγείται αλλιώς. Ο γενειοφόρος Ρούμπεν ήταν αυτό που λέμε "εκτελεστής" χωρίς οίκτο. Παίχτης μάλλον παλαιάς κοπής, έπρεπε να δουλεύει η ομάδα για αυτόν και αυτός την αντάμοιβε με το συνεπές του σκοράρισμα. Η πιο συνήθης κίνηση ήταν να βγει από το σκριν, να υποδεχτεί τη μπάλα και να την στείλει στο καλάθι χωρίς καθυστέρηση. Δυνατό κορμί μπορούσε και πήγαινε μέχρι μέσα αν και η μεγαλύτερη απειλή ήταν το σταθερό σουτ κυρίως από μέση απόσταση. Μπορούσε πολύ εύκολα να τελειώσει ένα παιχνίδι με 20 πόντους χωρίς πολλές προσπάθειες και ήταν σχεδόν πάντα ο κύριος εκφραστής των επιθέσεων της ομάδος του. Παίχτης ρυθμού, έπρεπε να ζεσταθεί από νωρίς και μετά θα βομβάρδιζε όλο το βράδυ. Η ικανότητά του στο σκοράρισμα εκτιμήθηκε δεόντως από τους διοικούντες του Πανιωνίου για αυτό και νομίζω πριν από 2 χρόνια του έκαναν πρόταση να γυρίσε για ένα εξάμηνο και να φορέσει τη φανέλα της ομάδος τους πάλι, ενώ στο μεταξύ έπαιξε και σε Ιταλία και Ρωσία και μάλιστα σε καλές ομάδες (Φορντιτούτο- Ντιναμό) ενώ έμεινε και αρκετά χρόνια στη Ρωσία. Ελαφρώς μονοδιάστατος ώς παίχτης, αλλά το μονοδιάστατο του παιχνιδιού του ήταν αυτό ακριβώς που τόσα χρόνια τον συνοδεύει σε όλη του την καριέρα.

Υπάρχουν και άλλοι που θυμάμαι και αξίζουν μνεία αναφοράς, όπως για παράδειγμα ο Θερλ Μπέιλι ή ο τρελλός Τζεφ ΜαΚίνις αλλά και αρκετοί κοινοτικοί παίχτες που τίμησαν τη φανέλα του Πανιωνίου και άφησαν το στίγμα τους στην ομάδα της Νέας Σμύρνης (Μάρκοβιτς-Νιούλεϊ-Εφθίμοθ) με κορυφαίο όλων φυσικά τον αξέχαστον Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, για τον οποίο δεν έγραψα κάτι ξεχωριστό γιατί είναι μια ιστορία που με στεναχωρεί πάρα πολύ. Τουλάχιστον θαυμάζουμε τον γιό του με την ίδια φανέλα που αγωνίστηκε ο πατέρας του.

Με διαφορά οι πιο πετυχημένοι παράγοντες σε επίπεδο επιλογής ξένων παιχτών οι του Πανιωνίου. Κάποιο μυστικό υπάρχει, το ξαναλέω...

Για πρώτη φορά τα τελευταία τρία χρόνια σχεδόν που τα παιδιά που άρχισαν την προσπάθεια αυτή με κάλεσαν να συμμετάσχω, δεν έγραψα κάτι για δύο βδομάδες, παρόλο που ιδέες είχα πολλές. Η βασική αιτία ήταν ένας σχεδόν αναπάντεχος φόρτος δουλειάς που μετέτρεψε την κάθε μέρα σε ένα αχαλίνωτο τρέξιμο, πολλές φορές χωρίς τέλος. Καθώς κάθε μέρα που περνούσε προσπαθούσα να ξεπεράσω και να ξεφύγω από τον μύθο του Σίσυφου, ξαφνικά μου ήρθε στο μυαλό η κάτωθι ιδέα: Ποιον Έλληνα παίχτη θυμάμαι να έχει ρίξει το περισσότερο τρέξιμο μέσα στο γήπεδο, να έχει ιδρώσει τη φανέλα ίσως λίγο περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, να έχει προσπαθήσει με νύχια και με δόντια να κερδίσει τον αντίπαλό του? Και φυσικά δεν αναφέρομαι τόσο στην επίθεση, όπου ο καθένας μπορεί να κάνει το κομμάτι του, όσο σε πιο κουραστικά και λιγότερο εντυπωσιακά κομμάτια του παιχνιδιού με έμφαση κυρίως στην άμυνα. Οι Αμερικανοί το λένε "hustle game". Ήρθε και η ανάρτηση του Drazen για το παιχνίδι του Άρη με τον ΠΑΟΚ και έδεσε το γλυκό. Η Αυτού Μεγαλειότης, Παναγιώτης Γιαννάκης, στα χρόνια που έπαιξε μπάσκετ κυνήγησε ίσως όσο κανείς άλλος τους αντίπαλους επιθετικούς σε κάθε γωνιά ενός γηπέδου μπάσκετ είτε εντός είτε εκτός Ελλάδος με απαράμιλλη αφοσίωση, με πείσμα σχεδόν γαϊδουρινό αλλά και μια λαχτάρα στα μάτια του να κερδίσει κάθε μάχη που έδινε στο παρκέ.

Με οτιδήποτε καταπιάνεται στην καθημερινότητά του ο καθένας μας, όσο ταλαντούχος και ικανός και αν είναι, όσο τυχερός και ευλογημένος από τις συνθήκες που του ήρθαν βολικά, η βάση της πορείας, της εξέλιξης, του τελικού αρνητικού ή θετικού προσήμου, παραμένει η ίδια: Ο χαρακτήρας. Είτε μιλάμε για έναν εργάτη στο δρόμο, έναν αρχιτέκτονα, έναν πολιτικό, έναν οδοντίατρο, ο χαρακτήρας είναι το "ίδιον" εκείνο που ξεχωρίζει τους καλούς από τους πολύ καλούς, που θεμελιώνει τις όποιες "τεχνικής φύσεως" δεξιότητες, που αναδεικνύει την δυναμική και την εξέλιξη, που διευκολύνει την κοινωνική αποδοχή, που χαρακτηρίζει τους αληθινά μεγάλους. Γιατί άραγε να είναι διαφορετικά και στον θαυμαστό κόσμο του μπάσκετ? Δεν αμφιβάλλει κανείς πόσο σημαντικό είναι για έναν ψηλό να ξέρει να παίρνει ριμπάουντ, να μπλοκάρει σουτ, να στήνει καλά σκριν και πόσο επίσης σημαντικό για τον άσσο να μπορεί να κουμαντάρει την ομάδα του, να βλέπει γήπεδο, να παίζει καλή άμυνα. Κάθε θέση στο μπάσκετ έχει τις δικές της προδιαγραφές, είναι απαιτητική σε διαφορετικά ή/και σε κοινά στοιχεία, αλλά όλες έχουν ως κοινό παρανομαστή, τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του κάθε παίχτη που εμφανίζεται στο παρκέ για να παίξει μπάσκετ.

Θα είμαι σκληρός σε αυτή την ανάρτηση και ο λόγος είναι ότι για μένα προσωπικά το πιο δύσκολο σημείο επαφής των ανθρωπίνων σχέσεων, το ύψιστο μεταξύ δύο ή περισσοτέρων ανθρώπων, είναι ο σεβασμός. Μαθαίνοντας χθες-προχθές για την απόλυση του Σκουρτόπουλου από τον Πανιώνιο, έψαξα λίγο παραπάνω το θέμα, διάβασα και κατάλαβα ότι ο πραγματικός λόγος απόλυσής του έχει να κάνει με ό,τι δεν κατάφερε να επιβληθεί στα δύσκολα αποδυτήρια που είχε με τους πιτσιρικάδες. Αναφέρθηκε ότι κάπου έχασε τον έλεγχο και αυτό φάνηκε κυρίως στις δύο πιο πρόσφατες ήττες στο EuroCup και στο ελληνικό πρωτάθλημα. Άνθρωπος χαμηλών τόνων ο Σκουρτόπουλος, εκφραστής ενός πιο ελεύθερου στυλ μπάσκετ, μάλλον θεώρησε ότι με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσε να κρατήσει και τα στεγανά των αποδυτηρίων του ασφαλή και σταθερά. Οι πιτσιρικάδες από ότι φαίνεται μάλλον είχαν άλλη γνώμη. Και τότε άρχισα σιγά σιγά να σκέφτομαι περιπτώσεις παιχτών, μερικοί από τους οποίους είναι εξαιρετικοί, και για ποιο λόγο ποτέ δεν κατάφεραν να κάνουν την ανάλογη των προσόντων τους καριέρα. Μην το ψάχνετε πολύ, αν και είμαι σίγουρος ότι ήδη ξέρετε την απάντηση. Ο χαρακτήρας φίλοι μου κάνει τη διαφορά.

Εδώ και δύο χρόνια ακούω συνέχεια από πολλούς να αναφέρονται με εξόχως κολακευτικά σχόλια στον Νίκο Παππά και στην εκτελεστική κυρίως δεινότητα που έχει, εκφράζοντας απορία σχετικά με το μη ενδιαφέρον καμιάς εκ των δύο μεγάλων ομάδων να τον εντάξουν. Σε διάφορα blogs πολλοί κακίζουν τον Ζοτς που δεν ενδιαφέρθηκε για την απόκτησή του. Ο Παππάς μάλλον είναι ο πιο προικισμένος επιθετικά παίχτης της γενιάς του, έχει μέσα του το "μικρόβιο" του σκόρερ και η μικρή του ηλικία είναι αν μη τι άλλο πόλος έλξης. Και όμως, ο παίχτης αυτός πέρυσι αναγκάστηκε να φύγει από την Ελλάδα και να πάει στην Ισπανία προκειμένου να παίξει μπάσκετ για μερικούς μήνες προτού γυρίσει στην Ελλάδα και στον ΠΑΟΚ. Σχεδόν καμία ομάδα δεν ενδιαφέρθηκε να τον αποκτήσει και να επενδύσει επάνω του, παρόλο που στις λιγοστές του συμμετοχές με την ομάδα του Κολοσσού είχε δείξει δείγματα του ταλέντου του. Είχε ακούσει όμως και δημοσίως από τον τότε προπονητή του τον Σφαιρόπουλο παράπονα σχετικά με την συμπεριφορά του. Μια συμπεριφορά, που από ότι μαθαίνω, είναι ο κύριος αποτρεπτικός λόγος των αιωνίων να ασχοληθούν μαζί του και που δεν του επιτρέπει σε τόσο μικρή ηλικία να στεριώσει σε μια ομάδα. Εκτός αν πιστεύετε ότι ο μεγαλύτερος δάσκαλος νεαρών σε ηλικία παιχτών, Ντούντα, θα είχε κάποιο πρόβλημα να ασχοληθεί μαζί του, αν δεν είχε πρώτα πάρει τις πληροφορίες του. Δεν είναι καν 22 ετών και έχει ήδη παίξει στον Κολοσσό, στην Ισπανία, στον ΠΑΟΚ, στον Πανιώνιο. Κρίμα. Το ταλέντο του είναι για πολύ, πολύ παραπάνω, αλλά όπως προείπα, αυτό δε φτάνει. Παράδειγμα προς αποφυγήν ο φίλος του ο Μπόγρης στον οποίο ανήκει μια σχεδόν μυθική ατάκα. Ο αστικός μύθος αναφέρει ότι όταν έφυγε από τον ΠΑΟ, υπήρχε ενδιαφέρον από ομάδα του εξωτερικού και η απάντηση που έδωσε ήταν grosso mondo: "Αν είναι να πάω για να δουλέψω έξω, δε καθόμουν και στον ΠΑΟ που λιώναμε στην προπόνηση?". Αυτή ήταν η απάντηση ενός 22 χρονών νεαρού παίχτη, που επελέγη από ένα κορυφαίο προπονητικό team και δούλεψε με μερικούς από τους καλύτερους παίχτες στη θέση του στην Ευρώπη για δύο χρόνια. Και δεν αναφέρομαι καν στην προσωπική και εξωγηπεδική του ζωή.

Αλλά μήπως και ο Σοφοκλής δεν είχε μια τέτοια πορεία για το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του? Πόσα και πόσα αναρίθμητα προβλήματα δε δημιουργούσε στις εκάστοτε ομάδες του λόγω του εκρηκτικού του χαρακτήρα, λόγω της ιδιαίτερης προσοχής που ελάμβανε, λόγω της πολύ πρώιμης έκθεσής του στα μπασκετικά δρώμενα? Η εξωγηπεδική του ζωή ήταν για χρόνια καταστροφική -θυμάστε φαντάζομαι μέχρι και τον εγκλεισμό του σε κλινική στην Ελβετία- με αποτέλεσμα για σχεδόν 10 χρόνια ο συμπαθής σε όλους Σοφοκλής να μας χαρίζει ψήγματα μόνο του ταλέντου και της δυναμικής του και ποτέ μια κατ' εξακολούθηση σταθερή πορεία. Παρόλο που σχεδόν σε όλη του την καριέρα είχε πάντα τις εκάστοτε ομάδες του υποστηρικτικές απέναντί του, προπονητές που του μιλούσαν, τον νουθετούσαν, συμπαίχτες υψηλότατου επιπέδου και διοικήσεις -ιδίως αυτή του ΟΣΦΠ- εξαιρετικά ανεκτικές. Μέχρι και αυτός ο Μπλατ είχε ασχοληθεί επισταμένα με την περίπτωση του Σόφο θέλοντας να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τα όποια του θέματα. Τα τελευταία 2 χρόνια ο γάμος του και ο ερχομός του παιδιού φαίνεται ότι λειτούργησαν καταλυτικά στο να ηρεμήσει, να αφοσιωθεί στην οικογενειακή ζωή και να προσπαθεί να γίνει σε σταθερή βάση ο σέντερ-κυρίαρχος που μας έχει δείξει στο παρελθόν. Αλλά στα 27 πλέον, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν εύκολα και κυρίως δε μαθαίνονται. Γιατί εδώ δε μιλάμε για 1-2 χρόνια χαμένα, αλλά για τουλάχιστον 10!!!

Πιστέψτε με δεν έχει σημασία το πόσο δύσκολος χαρακτήρας είναι ο κάθε παίχτης, αυτό είναι κάτι διαφορετικό. Έχει υπάρξει πιο περίεργος, στα όρια της ψυχιατρικής σημειολογίας, χαρακτήρας από τον Ντένις Ρόντμαν που να έχει παίξει μπάσκετ στα χρονικά? Και όμως ο τρομερός Ντένις, παρόλη την εγωκεντρικότητά του, αντιμετώπιζε με σεβασμό τους προπονητές και τους συμπαίχτες του, ήταν πάντα έτοιμος από πλευράς φυσικής κατάστασης και είχε υψηλή τακτική παιδεία για να βοηθάει με κάθε τρόπο την ομάδα του προς τη νίκη. Μήπως ο σερ Τσαρλς ήταν κάποιο καλόπαιδο που θα συστήνατε στους γονείς σας? Ποτέ όμως κανείς δεν τον κατηγόρησε για έλλειψη προσπάθειας, κινήτρου, για φυγομαχία, αντιθέτως όλοι αναγνώριζαν πόσο πολύ προσπαθούσε κάθε φορά να κερδίσει, πόσο πολύ ίδρωνε να τα καταφέρει, αυτός ένας μάλλον κοντόχοντρος παίχτης ανάμεσα στα θηρία. Και ας μάλωνε με όλον τον κόσμο. Θέλετε να δούμε παραδείγμα στην Ευρώπη μήπως? Ο παμμέγιστος Ντράζεν ονομάστηκε από τον Συρίγο ως "γιος του Διαβόλου" και αυτό, όπως είχε αποκαλύψει ο Συρίγος σε μια συνέντευξή του, όχι μόνο για τα αγωνιστικά του χαρακτηριστικά. Εριστικός και εγωιστής στον τρόπο παιχνιδιού του ο Ντράζεν ωθείτο πάντα από μια εσωτερική ασίγαστη επιθυμία να νικήσει, να γίνει ο καλύτερος, να κατακτήσει τίτλους. Εξ ου και οι ατέλειωτες ώρες ατομικών προπονήσεων, η επιμονή της καθιέρωσης στο NBA, η εξόχως ανταγωνιστική του φύση. Φαντάζεστε μήπως ποτέ τον Ντράζεν, ακόμα και εκεί που είναι τώρα, να μην κάνει προπόνηση? Να μη φωνάει στους συμπαίχτες του να παίξουν καλύτερα? Να μην θυμώνει που έχασε ένα ή δύο σουτ μετά από αμέτρητα εύστοχα? Και αναφέρομαι σε πραγματικά δύσκολους χαρακτήρες.

Σάρας. Ακόμα και ο αρτηριοσκληρωτικός Ζέλικο έβαλε νερό στο κρασί όχι μόνο γιατί τον δέχτηκε πίσω στην ομάδα μετά την πρώτη του φυγή, αλλά γιατί δέχτηκε τα δικά του αγωνιστικά του χαρακτηριστικά να τα "ενθυλακώσει" στο μέχρι λεπτομέρειας εκπονηθέν σχέδιο και να του επιτρέψει να εκφράζει την αγωνιστική του απειθαρχία τις στιγμές που βρισκόταν στο παρκέ. Ο Σάρας έχει προσωπικότητα, λόγο, εμπειρία, δυναμική, τίτλους, δόξα, χρήματα και θα μπορούσε να μη δέχεται από κανέναν τίποτα!!! Αυτός ο παιχταράς με τη σειρά του δέχθηκε τον ρόλο που του ανέθεσε ο προπονητής του, κατάλαβε τις ανάγκες της ομάδος του, υπέταξε το προσωπικό του εγώ στο μεγαλύτερο, ομαδικό, καλό, μιλούσε πάντα για τα σχέδια της ομάδος, έγινε αγαπητός από όλους, έμαθε μέχρι και να βρίζει στα ελληνικά, αλλά κυρίως να είναι ένας από όλα τα μέλη της ομάδος, αυτός η μεγαλύτερη βεντέτα που κυκλοφορεί στο ευρωπαϊκό παλκοσένικο. Και σε πόσες συνεντεύξεις που έδωσε κατά την παραμονή του στην Ελλάδα δεν εξεθείασε συμπαίχτες και προπονητές? Και ακόμα και φέτος στα μπασκετικά του γεράματα, παρόλο που η πρόταση του ΠΑΟ ήταν οικονομικά ανώτερη, επέλεξε να πάει στην Μπάρτσα, όχι μόνο γιατί έχει συναισθηματικό δέσιμο μαζί της, αλλά γιατί θεώρησε ότι έχει περισσότερες πιθανότητες να κυνηγήσει έναν ευρωπαϊκό τίτλο ακόμα.

Τι κοινό είχαν όλοι οι προαναφερθέντες καθώς και άλλοι ακόμα? Αντιλέγει κανείς ότι όλοι ήταν δύσκολοι στη διαχείριση χαρακτήρες, γκρινιάρηδες, βεντέτες, απαιτητικοί? Βρείτε μου έναν όμως κακομαθημένο, βρείτε μου έναν που δεν δούλευε ατομικά και ομαδικά σαν σκυλί από την αρχή της καριέρας του μέχρι το τέλος, βρείτε μου έναν που δεν υπόταξε το "εγώ" του στη λειτουργία της ομάδος, συλλογικής ή εθνικής. Όχι μόνο δεν ήταν κακομαθημένοι, παρόλο που από μικρή ηλικία έβγαλαν χρήματα, κέρδισαν αναγνώριση, δόξα, αλλά μέχρι το τέλος προσπαθούσαν και πάλευαν για ένα εύστοχο σουτ, για ένα κερδισμένο ριμπάουντ. Ακριβώς γιατί προσέγγισαν το μπάσκετ με τον προσήκοντα σεβασμό, γνωρίζοντας ότι μόνο η σκληρή δουλειά, η συμμετοχή στο ομαδικό πνεύμα, η άοκνη προσπάθεια, η συνεργασία με τους συμπαίχτες θα μπορούσε να τους κάνει να πετύχουν όσα ήθελαν. Και ας μάλωναν που και που, και ας έλεγαν και μερικές κουβέντες παραπάνω, κανείς δε μπορεί να τους στερήσει την αναγνώριση ότι το παιχνίδι του μπάσκετ το σεβάστηκαν. Και αυτό είναι κάτι τόσο δύσκολο στις μέρες μας, ιδίως από τους νεότερους παίχτες να το καταλάβουν.

Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος, εν δυνάμει, Έλληνας σκόρερ που εμφανίστηκε μετά τον Νικ? Αμφιβάλλει κανείς ότι μιλάω για τον Γιώργο τον Διαμαντόπουλο? Στα δικά μου μάτια η δεινότητά του ως σκόρερ μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτή του Ναβάρο, καθώς ο Γιωργάκης γεννήθηκε με ένα έξτρα γονίδιο, αυτό του αυθεντικά γνήσιου σκόρερ. Γιατί ποτέ, μα ποτέ, ο εν λόγω δεν έφτασε να κάνει την καριέρα που όλοι ονειρεύονταν για αυτόν? Αναφέρομαι σε παίχτη που μπορούσε να βάλει 20+ πόντους σε κάθε παιχνίδι, χωρίς καμία προσπάθεια και απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο, για να μην πω, ακριβολογώντας, αντιπάλους. Και όμως ο παίχτης αυτός πέρασε και δεν ακόυμπησε ούτε σε κάποιο σύλλογο (Παπάγου-Πανιώνιο-Μαρούσι-Ιταλία-Ισπανία-Ρωσία) αλλά ούτε στην Εθνική Ομάδα της χώρας μας? Γιατί άραγε? Οι Αμερικανοί έχουν μια έκφραση "The market does not lie", ήτοι η αγορά δε λέει ψέμματα. Μπορεί 1 άντε 2 φορές να γίνουν λάθος επιλογές, να μην ταιριάξει η χημεία, να έρθουν τα πράγματα λιγότερο ή περισσότερο διαφορετικά από ότι υπολόγιζε ο καθένας.Αλλά αυτό θα γίνει 1 άντε 2 φορές. Όταν γίνεται κατά τη διάρκεια μιας ολάκερης καριέρας, τότε το γήπεδο για να παίξει κανείς οφείλει να είναι ο καθρέπτης μας και το παιχνίδι να είναι μια ειλικρινή κουβέντα με τον εαυτό μας. Πιστεύετε πραγματικά ότι για παράδειγμα ο Γιώργος το έκανε στη ζωή του ή απλά φόρεσε τον μανδύα του "παιχταρά", έβαλε το μπλαζέ του ύφος, έδωσε μερικές εξαιρετικές παραστάσεις και μετά χάθηκε και ίσως για πάντα? Πόσοι από εμάς θα τον μνημονεύουμε για κάτι άλλο πέραν της χαμένης του ευκαιρίας?

Ο Ιωαννίδης είχε να το λέει για το πόσο "ψηλωμένος-υπέρβαρος και slow-motion" εμφανίστηκε στην πρώτη προετοιμασία του ΟΣΦΠ ο Δημητράκης ο Παπανικολάου έχοντας ως παράσημο τις εκπληκτικές του εμφανίσεις με την Εθνική Εφήβων. Μετά έπεσε στα χέρια του Ξανθού, του Ντούντα, έφυγε από τον ΟΣΦΠ να πάει στην Ιταλια, μέχρι που αναδιπλώθηκε, έβαλε την ουρά στα σκέλια και γύρισε. Πόση ευγνωμοσύνη πρέπει να έχουμε στον Ντούντα για τον τρόπο που χειρίστηκε πέρυσι τους Μάντζαρη-Παπανικολάου? Ή μήπως θεωρεί κανείς ότι ο "σοφός" ασχολήθηκε μόνο με την αγωνιστική προετοιμασία και ανέλιξη των νεαρών παιχτών του και όχι με την ψυχολογική και προσωπική διαμόρφωση του χαρακτήρα του, αυτός που έχει σμιλεύσει μερικούς από τους καλύτερους παίχτες που έχουμε δει στα πρώτα τους χρόνια? Ή μήπως ο Ζοτς που στα πρώτα του χρόνια δούλεψε με τους νεαρούς τότε Φώτση, Διαμαντίδη, Τσαρτσαρή, Σπανούλη, Περπέρογλου θα είχε ιδιαίτερη άρνηση να δουλέψει με νεαρά παιδιά και να προσπαθήσει να τα αναδείξει? Και λέτε ότι δε σκέφτηκε την περίπτωση του Παππά ή δεν ασχολήθηκε με τον Μπόγρη? Και όταν τόσο πετυχημένοι επαγγελματικά άνθρωποι μένουν τόσο πολύ στη ζήτημα του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς, μάλλον κάτι σημαίνει αυτό, μάλλον κάτι παραπάνω έχουν δει τα μάτια τους και ξέρουν.

Δεν θέλω να κακολογήσω κανέναν, καθώς ο καθένας είναι απολύτως υπεύθυνος για τις πράξεις του και την μετέπειτα εξέλιξη της ζωής του. Με το δικό μου μικρό μυαλό η ταπεινότητα και ο σεβασμός είναι πιο σημαντικά από την δεινότητα σκόρερ, ριμπάουντερ, μποκέρ ή δε ξέρω εγώ τι άλλο. Ακριβώς γιατί, ιδίως ο σεβασμός, κερδίζεται!!! Μέρα με τη μέρα. Προπόνηση με την προπόνηση, αγώνα με τον αγώνα. Κερδίζεται με τη συμπεριφορά, κερδίζεται λόγω χαρακτήρα, κερδίζεται απολύτως φυσιολογικά όταν εκπέμπεται. Και η αξία του... Η σημαντικότητά του αποδεικνύεται με το ότι όσο δύσκολα κερδίζεται, άλλο τόσο εύκολα μπορεί να χαθεί... Για πάντα...

Χαρακτήρας φίλοι μου...

 Εδώ και καιρό στριφογύριζε στο μυαλό μου η ιδέα να γράψω κάτι για πάρτη τους, καθώς ανέκαθεν ασκούσαν μια μπασκετική γοητεία επάνω μου. Πρόσφατα συνομιλούσα με έναν φίλο μου, ο οποίος μου εξεθείαζε τους Ισπανούς και την τρομερή τους εθνική ομάδα θεωρώντας τους ως την κορυφαία σύγχρονη σχολή μπάσκετ. Διαφώνησα. Αναφερθήκαμε στη χρόνια και δικαιωμένη -λόγω αμέτρητης παραγωγής ταλέντων, προπονητών, εθνικών και συλλογικών επιτυχιών- κυριαρχία της Γιουγκοσλαβικής σχολής ιδιώς των προηγουμένων δεκαετιών αλλά συμφωνήσαμε ότι πλέον περνάει μια περίοδο κρίσης, η οποία είναι κυρίως εμφανής στη μη παραγωγή νέων ταλαντούχων γενιών, πράγμα που φαίνεται και στην Εθνική τους Ομάδα όλο και πιο έντονα. Ακροθιγώς κάναμε νύξη για την παρηκμασμένη Ιταλία, τους νεόπλουτους Τούρκους και τους αμερικανοθρεμμένους Γάλλους, για να καταλήξουμε, μετά από πολύ τσίπουρο, να με κοιτάει στα μάτια σχεδόν ειρωνικά περιμένοντας την απάντησή μου στο ατράνταχτο επιχείρημα του σχετικά με την τη κραταιά Ισπανική σχολή.

Ποιος δε θυμάται την πρώτη φορά που έπαιξε σε αγώνα παιδικό σε κάποια γειτονική ομάδα? Που φόρεσε μια σχεδόν ξεφτισμένη φανέλα με ένα νούμερο και προσπάθησε να μιμηθεί τις κινήσεις των αγαπημένων του ηρώων όπως τις έβλεπε στην τηλεόραση? Ή μήπως ξεχνιέται η πρώτη φορά που κάποιος εξ ημών παρακολούθησε από κοντά έναν αγώνα μπάσκετ βλέποντας από απόσταση αναπνοής τα μέχρι τότε αφισοκολλημένα στο δωμάτιό του είδωλα? Ποιος δε θυμάται το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκε και όταν την έβλεπε τον έπιανε ένα σύγκρυο και μια ταχυκαρδία που δε συγκρινόταν ούτε καν όταν ο δάσκαλος των μαθηματικών έβαζε ξαφνικά πρόχειρο διαγώνισμα? Ακόμα και η πολύ γνωστή διαφήμιση εταιρείας σοκολάτας μιλάει για "την πρώτη αγάπη και παντοτινή". Για μια τέτοια αγάπη θα σας μιλήσω και εγώ σήμερα και έχω μια αίσθηση ότι θα με καταλάβετε.

 

 Όποιος από τους αναγνώστες μας δεν έχει αναμνήσεις από τον Γιάννη Ιωαννίδη και την πορεία του στα γήπεδα, εξαιρείται της ανάγνωσης της παρούσης ανάρτησης, καθώς πρόκειται για έναν από τους πιο επιφανείς πρωταγωνιστές του ελληνικού μπάσκετ για σχεδόν δύο και βάλε δεκαετίες. Σε δημοσκόπηση του blog μας σχεδόν ένα χρόνο πίσω σχετικά με τον καλύτερο Έλληνα προπονητη ο Ιωαννίδης κατέλαβε εύκολα την πρώτη θέση και με διαφορά από τον δεύτερο, αλλά και πάλι αυτό είναι μόλις μια μικρή ψηφίδα της συνολικής του παρουσίας στα πεπραγμένα του αθλήματος. Εγωιστής, πεισματάρης, δουλευταράς, αψίκορος, πληθωρική προσωπικότητα που είτε λατρεύεις να τον αποθεώνεις είτε να τον μισείς, το τελευταίο που θα πει κανείς για αυτόν είναι ότι πέρασε απαρατήρητος. Νομίζω όλοι τον θυμόμαστε να καπνίζει, να βηματίζει αγχωμένα μπροστά στον πάγκο με το χέρι τεντωμένο, να βρίζει θεούς και δαίμονες, να διαμαρτύρεται σε διαιτητές, να β(γ)άζει το σακάκι του, να κάνει δηλώσεις με το κεφάλι του ελαφρώς λυγισμένο στα πλάγια, να έχει άποψη επί παντός επιστητού, να κατακτάει πρωταθλήματα και κύπελλα, αλλά και να βιώνει το Σισύφειο δράμα του με την κατάκτηση της ευρωπαϊκής κορυφής.

 

Η χρονοκάψουλα του blog σήμερα μας ταξιδεύει στο μακρινό 1991 στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, για να αναφερθεί στον 5ο αγώνα της σειράς των play-off της Ανατολικής Περιφέρειας μεταξύ των Boston Celtics και των Indiana Pacers, που έλαβε χώρα στο θρυλικό Boston Garden. Η αιτία για αυτό το ταξίδι πίσω στο χρόνο είναι γιατί κάθε φορά που βλέπω το παιχνίδι αυτό από ένα συγκεκριμένο σημείο και μετά, για το οποίο θα γίνει λόγος, με πιάνει μια γλυκιά ανατριχίλα σε όλο μου το σώμα και αισθάνομαι δέος. Ίσως καταλάβετε λίγο παρακάτω το γιατί.

Για πρώτη φορά μετά από δε ξέρω και εγώ πόσα χρόνια, παρελαύνουν καθημερινά από τα πρωτοσέλιδα των ελληνικών εφημερίδων ονόματα Ελλήνων παιχτών ως πιθανοί μεταγραφικοί στόχοι. Ξάφνου παίχτες όχι μόνο πρωτοκλασσάτοι, βλ. Μαυροειδής, Περπέρογλου, Ζήσης, Μαυροκεφαλίδης, Φώτσης, αλλά και οι λεγόμενοι "βοηθητικοί", υποψήφιοι για τον "β' αντρικό ρόλο", όπως οι Τσάμης, Μπράμος, Καλαμπόκης, Ντικούδης, Λάζαρος Παπαδόπουλος, Χαρίσης, αποτελούν το επίκεντρο των μεταγραφικών στόχων σχεδόν όλων των Ελληνικών ομάδων, από τους αιωνίους μέχρι τους νεοφώτιστους. Ακόμα ακόμα και παίχτες που μόλις τώρα διαγράφουν την πορεία τους στο χώρο, όπως οι Καββάδας, Σκορδίλης, Μπόγρης, Παππάς βλέπουν στα τηλέφωνά τους εισερχόμενες κλήσεις από ομάδες της επαρχίας και της Αθήνας. "Τι έγινε ρε παιδιά" σκέφτηκα αναπολώντας τη γνωστή ατάκα του Σπύρου Παπαδόπουλου στους Απαράδεκτους. Η οικονομική στενότητα και η ένδεια χρημάτων προφανώς και αποτελούν τον κυριότερο λόγο της "ελληνόστροφης" αυτής μετατόπισης ενδιαφέροντος, από την οποία το ελληνικό μπάσκετ μόνο να καρπωθεί έχει.