Τρίποντο

(Η θλιβερή είδηση του χαμού του Ρόι Τάρπλεϊ μας φέρνει στη δυσάρεστη θέση να ανασύρουμε ένα προ 4ετιας RetroLegend που έγραψε ο basketikos. Του το αφιερώνουμε και θέλουμε να ξέρει πως ένα μεγάλο μέρος της τρέλας μας με το μπάσκετ οφείλεται σε όσα θαυμαστά έκανε στα μέρη μας.

Καλό ταξίδι φίλε. 
Θα σε θυμόμαστε).

Αμετανόητος; Αδύναμος; Επιθετικός; Νευρικός; Επιπόλαιος; Ανόητος; Αυτοκαταστροφικός; Για όλα αυτά μπορείς να κατηγορήσεις το Ρόι Τάρπλεϊ. Το μόνο που δεν μπορείς να του προσάψεις είναι ότι ήταν ατάλαντος.

Αν μην τι άλλο το ελληνικό μπάσκετ τα τελευταία 25 τουλάχιστον χρόνια απεδείχθη πολύ πλούσιο όσον αφορά την παραγωγή πρωταγωνιστών, ήτοι παιχτών που η καριέρα τους ήταν τόσο μεγάλη που σημάδεψαν εποχές ολόκληρες. Σε όποια χρονιά -για να μην πω δεκαετία- και αν ανατρέξει κανείς, μπορεί να βρει παίχτες που άφησαν το στίγμα τους, που χάρισαν πολλές και αξέχαστες στιγμές στο ελληνικό μπασκετόφιλο κοινό συνοδευόμενες από τρόπαια, συγκινήσεις και προσωπικές διακρίσεις. Μόλις πρόσφατα αναρωτιόμουν ποιανού παίχτη, παλαιοτέρων χρόνων, η καριέρα θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν γυριζόταν ταινία χωρίς αυτή να περιορίζεται αυστηρά και μόνο στα αθλητικά πεπραγμένα αλλά και παράλληλα και στα όποια εξωαγωνιστικά και η απάντηση προέκυψε σχεδόν αβίαστα. Αν εξαιρέσουμε ίσως το πέπλο μυστηρίου που καλύπτει τις μέχρι σήμερα μάλλον άγνωστες πτυχές της αποχώρησης του μεγάλου Νικ, η ιστορία του -για πολλά χρόνια- αντίπαλου δέους του ίσως είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και ιντριγκαδόρικες με τις οποίες μπορεί κανείς να καταπιαστεί. Η ιστορία της αράχνης λοιπόν....

Την πρώτη φορά που τον είδα νόμισα ότι έβλεπα ένα ξωτικό-ξάδερφο του Λέγκολας, πρωταγωνιστή του Τόλκιν και των ταινιών του Πίτερ Τζάκσον, παρόλο που αυτές θα γυρίζονταν πολλά χρόνια αργότερα. Μάτια σχεδόν γουρλωμένα, χωμένα σε ένα μικρό κεφάλι σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα του, μαλλιά κοντά σχεδόν κολλημένα πάνω στο κεφάλι του και δύο πεταχτά αυτιά σκιαγραφούσαν ένα πρόσωπο σχεδόν αστείο!! Το περπάτημά του ήταν ελαφρώς ακανόνιστο, σαν να μην πάταγε το ίδιο καλά στο ένα πόδι ενώ ήταν και ελαφρώς καμπούρης. Με άλλα λόγια, ό,τι πρέπει για διαγωνισμό καλλιστείων. Και μετά τον είδα να βάζει πόντους. Δε θυμάμαι τίποτα άλλο από αυτόν, παρά να στέλνει τη μπάλα στο πλεχτό. Με μια ανελέητη συνέπεια, με μια εκνευριστικά επαναλαμβανόμενη ευκολία έβαζε 20,30 και 40 πόντους. Απέναντι σε όλους, χωρίς να κάνει καμία διάκριση και μάλιστα από το πρώτο εν Ελλάδι παιχνίδι του στο ΣΕΦ εναντίον της προηγούμενης ομάδος του προπονητή του Άρη.

Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ασχολήθηκα επισταμένα με το NBA. Για να είμαι ακριβόλογος, θα έλεγα ότι ύστερα από την αποχώρηση των 3 μεγάλων που στιγμάτισαν τη δεκαετία των ΄80 και ΄90 το πηγαίο και ειλικρινές ενδιαφέρον μου μειώθηκε έως ότου χάθηκε. Ο εξευρωπαϊσμός του πρωταθλήματος, η αθρόα εισαγωγή παιχτών αμφιβόλου ποιότητος, η βιομηχανοποίηση και η απόλυτη παράδοση του αθλήματος στις πολυεθνικές εταιρίες, η αποκομιδή κερδών και το ασταμάτητο μάρκετινγκ έγιναν τα κυρίαρχα στοιχεία ενός πρωταθλήματος που πάντοτε λάτρευα να παρακολουθώ. Ακόμα περισσότερο η αδήριτη ανάγκη για εξερεύνηση και ανάδειξη νέων ηρώων στους ώμους των οποίων ο Στερν υπολόγιζε να στηριχτεί όλο αυτό το οικοδόμημα των εκατοντάδων εκατομμυρίων δολλαρίων. Μετά τη φυγή του Μιχάλη, όλοι έψαχναν και ακόμα ψάχνουν τον διάδοχό του στα πρόσωπα των Κάρτερ, ΜακΓγρέιντι, Χάρνταγουέι, Χιλ, Κόμπι, Ουέηντ, Λεμπρόν, Ντουράντ.

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σας την ιδέα για την παρούσα ανάρτηση τη "συνέλαβα" μέσα από διάφορα σχόλια που έκαναν οι αναγνώστες μας σχετικά με το δίκαιο ή το άδικο της μικρής παρουσίας του συγκεκριμένου παίχτη με τη φανέλα της Εθνικής. Βλέποντας ότι το θέμα αυτό ιντριγκαδόρισε αρκετούς, σκέφτηκα να αφιερώσω μερικές αράδες σε έναν παίχτη που άφησε το στίγμα του τα σχεδόν 20 χρόνια που αγωνίστηκε στην Α1 και που νομίζω ότι η φυσιογνωμία του και ο τρόπος παιχνιδιού είναι πολύ γνωστός σε όλους μας. Ακόμα και τώρα, που γράφω, δε μπορώ να αποφασίσω εκ των προτέρων αν τελικά ο Άγγελος έκανε την καριέρα που του αναλογούσε βάσει των δυνατοτήτων και του ταλέντου του, αν κατάφερε να δικαιώσει τις προσδοκίες που όλοι είχαν από αυτόν, αν αξιοποίησε τις ευκαιρίες που συνάντησε ή όχι. Ίσως με το πέρας της ανάρτησης αυτής να έχω απάντηση στον τίτλο της.

Θέλω εξ αρχής να ξεκαθαρίσω κάτι που ισχύει όχι μόνο για την παρούσα ανάρτηση άλλα και για τις παρελθούσες και τις μέλλουσες. Το πιο εύκολο πράγμα είναι να κάνεις κριτική. Ο καθένας μπορεί να κάτσει μπροστά σε έναν υπολογιστή και ανάλογα είτε με τη φάση στην οποία βρίσκεται είτε με τον τρόπο που έχει κάποια πράγματα δομημένα μέσα στο κεφάλι του είτε με προσωπικές συμπάθειες ή και αντιπάθειες να κατακεραυνώσει τον οποιονδήποτε ή και να τον αποθεώσει. Η κριτική δε κοστίζει τίποτα, προστατεύεται εν πολλοίς από το δικαίωμα στην έκφραση και είναι μια "ασχολία" στην οποία όλοι μας μπορούμε να εντρυφούμε λιγότερο ή περισσότερο ανεξαρτήτως αν φοράμε τον μανδύα του επαγγελματία δημοσιογράφου, σχολιαστή, παρουσιαστή, αρθογράφου ή όχι.

Κάθε φορά που έβλεπα την αφεντομουτσουνάρα του στην τηλεόραση είτε σε περιοδικά θυμάμαι τον εαυτό μου να εκνευρίζεται όσο με κανέναν άλλο παίχτη. Η φυσιογνωμία του και μόνο μου ήταν εξαιρετικά αντιπαθητική, καθώς δε μπορούσα να ανεχθώ το υφάκι με το οποίο κυκλοφορούσε. Εγωπαθής,  εγωιστής και σε υπερβολικό βαθμό αλαζόνας κυκλοφορούσε σε όλα τα γήπεδα της Ευρώπης για καμιά δεκαετία με το πιο υπεροπτικό βλέμμα που θυμάμαι ποτέ να έχει παίχτης τόσο υψηλού επιπέδου. Σίγουρα ήμουν επηρεασμένος και από τις συνεχείς αποτυχίες της Εθνικής μας Ομάδος σε κρίσιμους αγώνες να νικήσει την ομάδα της χώρας του, την ασυλία που απολάμβανε από τους διαιτητές, τους προκλητικούς του πανηγυρισμούς, αλλά εν τέλει νομίζω ότι ήταν αυτή η αίσθηση ανωτερότητας που εξέπεμπε είτε εντός είτε εκτός παρκέ. "Είμαι ο καλύτερος, το ξέρετε και εσείς, το ξέρω και εγώ" ήταν το μήνυμα που θα μπορούσε κανείς να διαβάσει από τη γλώσσα του σώματος του και όλη του τη συμπεριφορά.

Παρακολούθησα αρκετά παιχνίδια της ομάδος των ΗΠΑ στην τελευταία Ολυμπιάδα εστιάζοντας κυρίως στη συμπεριφορά εντός και εκτός παρκέ όλων των παιχτών που την απάρτιζαν. Νομίζω έχει πολύ μεγάλη σημασία το πώς κανείς διαχειρίζεται το γεγονός ότι είναι κορυφαίος, ότι είναι ο καλύτερος με διαφορά -έστω όχι πολύ μεγάλη όπως αποδείχτηκε- από τον δεύτερο. Η προσπάθεια να κατακτήσεις κάτι όταν δεν είσαι το αναμενόμενο φαβορί συχνά συντροφεύεται από πείσμα, σκληρή δουλειά και πίστη στις δυνατότητες έχοντας φυσικά πάντα στραμμένο το βλέμμα στο αποκαλούμενο φαβορί. Τι γίνεται όμως όταν είσαι το αδιαφιλονίκητο φαβορί, όταν όλοι σου έχουν ήδη απονείμει την πρώτη θέση, όταν οι θεωρητικώς καλύτεροι μαζεύονται για να επιβεβαιώσουν τις προβλέψεις? Ποια η στάση τους και η συμπεριφορά τους?