Τρίποντο

Αγαπητοί μας αναγνώστες, κατ' αρχάς θα θέλαμε να ευχηθούμε σε όλους σας Χρόνια Πολλά για τις  ημέρες του Πάσχα και ξεχωριστά, φυσικά, σε καθέναν από τους εορτάζοντες των ημερών! Στους τελευταίους συγκαταλέγουμε τους Gangster και Βasketiko, από τη δομική ομάδα του blog μας, και τους ευχόμαστε πρωτίστως ευρωστία, πολλά χαμόγελα, δημιουργικότητα και κοντά πάντοτε σε ανθρώπους που αγαπούν και τους αγαπάνε. Το τελευταίο διάστημα, το ενδιαφέρον του απανταχού "μπασκετικού" φίλαθλου κοινού είχε επικεντρωθεί στα play-off του ΝΒΑ, με μοναδικό Ευρωπαϊκό, αλλά συγχρόνως, μεγαλειώδες και εξέχον γεγονός, τη βράβευση του Νικόλαου Γεωργαλή, Γκάλη, Gangster ή διαβόλου...όπως τον είχε χαρακτηρίσει στη μνημειώδη δήλωσή του ο...πλέον αρμόδιος... ο υιός του διαβόλου...Drazen Petrovic ("Αν εγώ είμαι ο γιος του Διαβόλου, τότε ο Γκάλης είναι ο ίδιος ο Διάβολος"). Όπως είναι αναμενόμενο, το γεγονός, που ενδεχομένως με περισσότερη προσμονή και λιγότερη υπομονή ακόμα και από τον ίδιο το Γκάλη προσμέναμε για ~19 χρόνια (ενηλικιώθηκε και η αποχώρησή του, 18 Οκτωβρίου 1994) οι περισσότεροι εξ ημών - μια βραδυά απονομής τιμών προς το Νίκο Γκάλη, οργανωμένη από την ομάδα που αυτός εξύψωσε, τον Άρη, αλλά και αναγνώρισης της συνδρομής του όχι μόνο στο άθλημα εντός συνόρων, την Επίσημη Αγαπημένη και το Ευρωπαϊκό στερέωμα εν γένει,  αλλά και την αλλαγή ρότας προς τον αθλητισμό σωρείας παιδιών, που πέρα των κοινωνικών οφελών, κατέληξαν στη συστηματική ένταξη της χώρας μας σε μία από τις υπερδυνάμεις της Ευρωπαϊκής και όχι μόνο Καλαθοσφαίρισης - δεν θα την αφήσουμε να "πνιγεί" μέσα σε αυτές τις γραμμές. Θα υπάρξει ειδικό αφιέρωμα, στο οποίο θα προσπαθήσουμε να αποτυπώσουμε σε ένα άχαρο κείμενο με ελλιπέστατα δισδιάστατα και σίγουρα άχρωμα ντοκουμέντα, τη μεγαλειότητα του ανθρώπου που άλλαξε, θετικά, την Ελληνική αθλητική και κοινωνική πραγματικότητα, όσο ελάχιστοι στη σύγχρονη Ελλάδα και κατέστησε το πεδίο "ειδίκευσής" του ως σημείο αναφοράς για τη χώρα μας που έκανε περήφανο κάθε Έλληνα, ανά την υφήλιο. Σήμερα, όμως θα σταθούμε στο αποκύημα της συνδρομής του Γκάλη, 26 χρόνια μετά τον επικό άθλο του 1987, την 21η Ελληνική εκπροσώπηση, στις 28 διοργανώσεις της Euroleague, από το 1987 και ένθεν, σε final four....

Πόσες φορές σας έχει τύχει να παρακαλουθήσετε έναν αγώνα μπάσκετ -live ή μέσω τηλεόρασης- και να μείνατε εκστασιασμένοι από την ατομική απόδοση κάποιου εκ των παιχτών που συμμετείχαν σε αυτόν? Πόσους αγώνες άραγε θυμάται ο καθένας μας που να σημαδεύτηκαν από ένα ανεπανάληπτο "one man show" σε βαθμό που να θυμάστε μέχρι και τα ατομικά στατιστικά αλλά όχι το αποτέλεσμα του αγώνα? Πόσο συχνότερο ήταν το φαινόμενο αυτό τα προηγούμενα χρόνια όταν και οι προικισμένοι σκόρερ ήταν περισσότεροι και όταν οι άμυνες δεν είχαν εξελιχθεί και τελειοποιηθεί σε βαθμό που να στραγγαλίζουν τα επιθετικά ταλέντα των παιχτών?

Σκέφτηκα να αναφέρω μερικές από τις πιο αξέχαστες μπασκετικές παραστάσεις που έχουν καταγραφεί στα κατάστιχα του παγκόσμιου μπάσκετ μνημονεύοντας τους "σολίστ" που έστω για μια βραδιά κατάφεραν να αγγίξουν τον "ουρανό" των δυνατοτήτων τους, να βρεθούν στη "ζώνη του λυκόφωτος"  και σαν αλλοτινοί συγγραφείς να γράψουν το τέλειο μυθιστόρημα, σαν πιανίστες να παίξουν στο πιάνο Τσαϊκόφσκι χωρίς λάθος, σα ζωγράφοι να εμπνευστούν και να ζωγραφίσουν το ωραίοτερο των δημιουργημάτων τους. Το μόνο για το οποίο λυπάμαι είναι ότι δεν κατάφερα ρε γαμώτο να βρεθώ ή να δω τα περισσότερα από αυτά τα παιχνίδια.

- 100 game by Wilt Chamberlain. Η κορωνίδα του σημερινού αφιερώματος ξεκινάει από τις 2 Μαρτίου 1962 όταν οι Philadelfia Warriors New York Knicks όταν και ο Wilt the Stilt έμεινε για πάντα στην ιστορία του παγκόσμιου μπάσκετ σκοράροντας 100 από τους 169 πόντους της ομάδος του!!! Μπορείτε να το φανταστείτε, έναν παίχτη να σκοράρει 100 πόντους σε ένα παιχνίδι? Δυστυχώς το μόνο που έχει διασωθεί είναι η ραδιοφωνική μετάδοση του τελευταίου τετάρτου και τα στατιστικά του Wilt που έγραψαν στο τέλος του παιχνιδιού 28/32 βολές και 36/63 δίποντα!!! Μπορεί πράγματι τότε ο σέντερ των Warriors να φάνταζε σα γίγαντας έχοντας να αντιμετωπίσει παιδάκια, μπορεί όλη εκείνη τη χρονιά να τελείωσε με μέσο όρο πόντων 50,4, αλλά αυτή την 100άρα την ακούω από τότε που άρχισα να διαβάζω για το μπάσκετ!!! Θρύλος!!

- 81 από Κόμπι. Αν θυμάμαι καλά ήταν η χρονιά, 2006, που οι Λέικερς δεν έπαιζαν καλό μπάσκετ, καθώς όλη η ομάδα είχε επικεντρωθεί γύρω από τον εγωισμό του Κόμπε που πίστευε ότι μπορούσε μόνος του να την οδηγήσει στο πρωτάθλημα. Αποτέλεσμα αυτού ήταν σε κάθε παιχνίδι πρώτα να σουτάρει και μετά να κοιτάει και το πού σούταρε και αν είχε δίπλα του συμπαίχτες. Σε ένα παιχνίδι εναντίον των Ράπτορς, όλα έμπαιναν!! Στο ματς έπαιξε 42 λεπτά και κάποιοι υποστηρίζουν ότι αν έμενε όλο το 48λεπτο θα μπορούσε ίσως να απειλήσει το από πάνω ρεκόρ. Οι περισσότεροι πόντοι του μπήκαν στο δεύτερο ημίχρονο (45 νομίζω!!!!) και κάποιοι εξ αυτών είναι πραγματικά εκπληκτικοί καθώς σουτάρει υπό ασφυκτική πίεση χρόνου και με τα χέρια των αντιπάλων σχεδόν να χτυπάνε τα δικά του. Σε κατάσταση Ζεν εκείνο το βράδυ ο Κόμπι... 

- 63 από MJ. Ο Μιχάλης κατά καιρούς έχει φιλοδωρήσει τις αντίπαλες άμυνες με 40άρες, 50άρες τόσες φορές που μάλλον θα είναι ιεροσυλία να προσπαθήσει κανείς να ξεχωρίσει κάποιον από τους αγώνες αυτούς. Υπάρχει για παράδειγμα ένα παιχνίδι του εναντίον των αγαπημένων του Cavs όπου έβαλε 69 και μάζεψε και 18 ριμπάουντ αλλά δεν είναι αυτό για το οποίο κάνω λόγο εδώ. Ο "Air" έχει επιστρέψει από σοβαρό τραυματισμό [σπασμένο πόδι] για να ενισχύσει τους αγαπημένους του Ταύρους σε παιχνίδι play-off εναντίον των παντοδύναμων εκείνη την εποχή Celtics μέσα στη Βοστόνη και "βάζει τα καλά του" δίνοντας μια αξέχαστη παράσταστη μπροστά στο κοινό των Κελτών αναγκάζοντας τον μέγιστο Λάρι να πει μετά το τέλος του παιχνιδιού την πασίγνωστη φράση "Αυτός σήμερα δεν ήταν ο Michael Jordan. Αυτός σήμερα ήταν ο Θεός μεταμορφωμένος σε Michael Jordan". Υπάρχουν καλάθια που πετυχαίνει ο αθεόφοβος μπροστά σε Λάρι-ΜακΧέιλ-Πάρις!!!

- 55 από MJ at MSG. Δε μου άρεσε ο Μιχάλης όταν επέστρεψε για μισή χρονιά στους Bulls, καθώς μου φαινόταν ανέτοιμος, εκτός φυσικής κατάστασης και δε μπορούσα με τίποτα να τον δεχθώ με το 45. Εκείνο το βράδυ έκατσα σχεδόν με το ζόρι να παρακολουθήσω την επιστροφή του στο αγαπημένο του γήπεδο όπως συνήθιζε να λέει περιμένοντας ακόμα μια μάλλον μέτρια εμφάνιση. Εκείνο το ίδιο βράδυ κατάπια τη γλώσσα μου και αντιλήφθηκα πόσο τυχερός είμαι που είχα την ευκαιρία να απολαύσω έστω και δια τηλεόρασης ίσως τον καλύτερο και σίγουρα τον πιο ανταγωνιστικό και νικητή παίχτη που έπαιξε ποτέ μπάσκετ. Ήταν 1 1/2 χρόνο μακριά από το επαγγελματικό μπάσκετ, είχε μόλις γυρίσει και έβαλε 55. Γιατί ήταν αυτός και έπαιζε στο αγαπημένο του γήπεδο. Respect.

-62 από Ντράζεν. Ένας πολύ καλός μου φίλος που ενίοτε διαβάζει τις αναρτήσεις μου, μου εκμυστηρεύθηκε πρόσφατα ότι σαν πιτσιρικάς είχε πάει στο ΣΕΦ το 1989 για να δει τον τελικό του Ευρωπαϊκου Κυπέλλου μεταξύ Ρεάλ και Καζέρτα. Και ότι από εκείνο το ματς και μετά "ερωτεύτηκε" τον αείμνηστο Ντράζεν για πάντα τον οποίο και θεωρεί ως τον καλύτερο παίχτη που έπαιξε ποτέ μπάσκετ στην Ευρώπη. Εγώ το ματς το είδα στην τηλεόραση αλλά θυμάμαι ακόμα τον Ντράζεν με το 5 στη φανέλα και το φουντωτό μαλλί να βάζει 62 πόντους με σουτάκια από μακριά (8/16 τρίποντα) λες και έπαιζε διπλό προπόνησης!! Από την άλλη, ο μεγαλύτερος σκόρερ όλων των εποχών του παγκόσμιου μπάσκετ, Όσκαρ Σμιντ να προσπαθεί να απαντήσει σε κάθε καλάθι του "γιου του διαβόλου" στα 31 του τελειώνοντας τον αγώνα με 44 πόντους. Λες και ξαφνικά έπαιζαν οι δύο τους σε μια μονομαχία της Άγριας Δύσης αδειάζοντας τα "εξάσφαιρά" τους με τρομερή ταχύτητα και απίστευτη ακρίβεια. Όποιος από τους δύο έπαιρνε τη μπάλα σκόραρε!!! Υπήρχαν στιγμές που οι συμπαίχτες τους, τους έδιναν την μπάλα και κοίταζαν το καλάθι πότε αυτή θα μπει μέσα!!!

-60 από Λάρι. Δύο βδομάδες πριν ο ΜακΧέιλ είχε βάλει 58-59 νομίζω σε έναν αγώνα και όλοι, δημοσιογράφοι και συμπαίχτες, είχαν πέσει επάνω του για να τον αποθεώσουν. Μόνο ο Λάρι του είχε πει, το αποκάλυψε σε συνέντευξη αργότερα ο ΜακΧέιλ, να το χαρεί όσο θα κρατούσε γιατί γρήγορα θα το ξεπερνούσε. Και το ξεπέρασε. Εναντίον των Xawks το "πουλί" βάζει 60 πόντους με μερικά από τα πιο απίθανα σουτ που έχουν μπει ποτέ σε αγώνα μπάσκετ. Αν ψάξετε το βίντεο, δείτε σας παρακαλώ σε ένα από τα τελευταία του καλάθια, που είναι ένα τρίποντο από τα 8 μέτρα, πλάγια, με φάουλ του αντιπάλου του, που από τα νεύρα του τον σπρώχνει με το σώμα του εκτός γηπέδου (!!!!!), πώς πανηγυρίζουν οι παγκίτες των Hawks!!!! Μερικοί πέφτουν στο δάπεδο καθώς δε πιστεύουν το σουτ που μπήκε και το οποίο ήταν εμφανές ότι το ήθελε!!!!! Ο Λάρι μετά έβαλε και τη βολή και στα αποδυτήρια γύρισε προς τον φίλο του και του είπε "I told you so...". Αξεπέραστος!!!! 

- 71 από D. Robinson. Αν θυμάμαι καλά ήταν το τελευταίο παιχνίδι της περιόδου και μαινόταν η θέση του πρώτου σκόρερ μεταξύ του Ναύαρχου και του Σακ με τη διαφορά να παίζεται οριακά στα ποσοστά. Νομίζω κιόλας ότι οι ίδιοι οι συμπαίχτες του Robinson είχαν συννενοηθεί στα αποδυτήρια πριν να προσπαθήσουν να βοηθήσουν τον συμπαίχτη τους να κερδίσει την πρωτιά στο σκοράρισμα δίνοντάς του συνεχώς τη μπάλα. Οι κακές φήμες λένε ότι στο κόλπο ήταν και οι αντίπαλο Clippers ή τουλάχιστον έτσι τους κατηγόρησε μετά ο χαμένος Σακίλ που έβαλε στο τελευταίο δικό του ματς γύρω στους 40 και έτσι έχασε στο νήμα την πρωτιά. Αλήθεια, ψέμματα, κανείς δε ξέρει, πάντως ο Ναύαρχος έγραψε ιστορία με τους 71 καθώς, πριν τον ξεπεράσει ο Κόμπι, ήταν ο μόνος παίχτης που είχε περάσει τους 70 σε ένα παιχνίδι μετά τον Ουίλτ. Εγώ γιατί..πιστεύω τον Σακ πάντως?

- 135 από Γκάλη-Γιαννάκη. Τι δε θά έδινα εκείνο το απόγευμα της 24ης Ιανουαρίου του 1981 να βρίσκομαι στη Νίκαια, προκειμένου να παρακολουθήσω δύο από τους μεγαλύτερους παίχτες που ανέδειξε ποτέ το ελληνικό μπάσκετ σε ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο "mano a mano" που λίγοι και εκλεκτοί κατάφεραν να παρακολουθήσουν. Ένας συμπαίχτης του Νικ, που ανεβοκατέβαινε το γήπεδο χωρίς καν να αγγίξει την μπάλα, γύρισε και είπε στον κόουτς Ντούντα να βγούνε από το γήπεδο όλοι οι υπόλοιποι και να μείνουν οι δύο τους να παίξουν, καθώς οι υπόλοιποι ανεβοκατέβαιναν σαν τρένα!!!! Η προσωπική τους μονομαχία έληξε με νικητή τον Δράκο που σκόραρε 73 ενώ ο μετέπειτα συμπαίχτης του Νικ μόλις 62!!! Ο Γιαννάκης έβαλε τα περισσότερα καλάθια του με διεισδύσεις ή χρησιμοποιώντας το αγαπημένο του ταμπλώ, που σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής "ρουφούσαν" τη μπάλα πιο εύκολα, ενώ ο Νικ με τον ίδιο αποτελεσματικό τρόπο που κυριάρχησε όλα τα χρόνια στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Και μετά έγιναν συμπαίχτες... και η χρυσή εποχή του ελληνικού μπάσκετ μόλις είχε ξεκινήσει.

- 45άρια του Γκάλη. Και φυσικά δεν αναφέρομαι σε δισκάκια που έβγαζε εκείνη την εποχή αλλά στα "σκαλπ" που μάζευε αφειδώς ο γκάγκστερ εκείνη την εποχή έχοντας ως κύριους πελάτες τους αγαπημένους Σοβιετικούς. Το θρυλικό σπάσιμο της μέσης του στον αλησμόνητο τελικό του 1987 -αλήθεια πόση ώρα έμεινε στον αέρα- μπροστά στους εμβρόντητους αντιπάλους είναι από τα στιγμιότυπα που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στο μυαλό μου, ενώ και το τελευταίο του καλάθι ανάμεσα από δύο Σοβιετικούς βγάζοντας σχεδόν τη μπάλα από το πουθενά είναι από τα πιο δύσκολα που έχω δει. Δύο χρονιά μετά τους ξανακάλεσε σε μια του ακόμα παράσταση στο Ζάγκρεπ όταν τους βάζει πάλι 45 με ποσοστό στα δίποντα κοντά στο 60% με τα περισσότερα καλάθια του να είναι αυτή τη φορά μπροστά στον Άρβιντας Σαμπόνις κάνοντας τον στρατηγό Γκομέλσκι να τον ανακηρύξει ως τον "παίχτη μπάσκετ του επόμενου αιώνα"!!! Bonus material φυσικά η τρομερή του εμφάνιση εναντίον της Μπάρτσα στο Παλάου Μπλαουγκράνα όταν ο Άρης κερδίζει τους Καταλανούς με ένα πόντο και ο ίδιος έχει γράψει άλλη μια 45άρα από τις πολλές που εν τέλει κατεγράφησαν στο ενεργητικό του. Μηχανή σκοραρίσματος...

- 44 πόντοι και 24 ριμπάουντ από τον Σερ. Έχω σηκώσει ολόκληρη ανάρτηση για τον Charles Barkley και το πόσο εξαιρετικός παίχτης ήταν στα νιάτα και πόσο τον θαύμαζα για όσα κατάφερε σε όλη του την καριέρα. Στους τελικούς του 1993 αν θυμάμαι καλά απέναντι σε έναν άλλο κορυφαίο power-forward της εποχής, τον ιπτάμενο Sawn Kemp, στον έβδομο και τελευταίο αγώνα της σειρά των play-off, όταν και κρινόταν η πρόκριση στους τελικούς του NBA και η μπάλα ζύγιζε 100 τόνους σε κάθε κατοχή, ο σερ Τσαρλς παίζει όλον τον αγώνα και δίνει μια αποστομωτική απάντηση σχετικά με το ποιος άξιζει να περάσει στον τελικό και ποιος ήταν ο καλύτερος παίχτης εκείνο τον καιρό στη θέση του!! Βάζει στα καλάθια τους αντιπάλους του είτε καρφώνοντας με μανία είτε σκοράροντας με τρίποντα, μαζεύει όλα τα σκουπίδια σε άμυνα και επίθεση, παίζει άμυνα του θανάτου και βουτάει για κάθε χαμένη μπαλιά!!! Άλλως ειπείν, ένας χοντρός τύπος με ύψος μόλις 1,96 βάζει πάνω από 40 πόντους και μαζεύει πάνω από 20 ριμπάουντ στον πιο κρίσιμο αγώνα της χρονιάς. Φτάνει αυτό?

- 42-15-7 από τον Μάτζικ. Ήταν η πρώτη του χρονιά στο μαγικό κόσμο του NBA. Είχε χάσει μόλις τον τίτλο του καλύτερου ρούκι από έναν λευκό τύπο με μουστάκι, παρόλο που αυτός ήταν στα τελικά. Ο καλύτερος παίχτης της ομάδος του, η κολώνα τους, ο ψηλός τους δε μπορούσε να κατέβει να παίξει καθώς υπέφερε από τραυματισμό. Ξαφνικά το momentum φαινόταν να αλλάζει χέρια καθώς στο στρατόπεδο των Λέικερς η ηρεμία και η σιγουριά για τον τίτλο φαινόταν να είχε χαθεί. Και ξαφνικά εμφανίζεται ένα παλικαράκι και με το λαμπερό του χαμόγελο αναφωνεί "Have no fear, E.J is here!!!". Τελικά φόβο απέκτησαν οι αντίπαλοι Σίξερς οι οποίοι δεν περίμεναν τη μεγαλειώδη παράσταση του ρούκι Μάτζικ ο οποίος έπαιξε στη θέση του σέντερ, μέχρι και στο τζάμπολ πήδηξε, και τελείωσε το παιχνίδι σκοράροντας 42 πόντους, κατεβάζοντας 15 ριμπάουντ και μοιράζοντας 7 ασσίστ δίνοντας μια πρόγευση του τι επρόκειτο να ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια. Ρούκι ήταν ο τύπος και έπαιζε σε θέση άγνωστη για αυτόν....

-63 από Αρλάουκας. Δε θυμάμαι ακριβώς τη χρονιά, θυμάμαι όμως ότι ήταν αγώνας της Ευρωλίγκα ενάντια στην Buckler Bologna και ότι για πρώτη φορά είδα από έναν power-forward να παίζει το μπάσκετ που πλέον όλοι οι "συνάδελφοί του" παίζουν την τελευταία δεκαετία. Στα δικά μου μάτια ο ωραίος Τζο -που έκανε και ένα πέρασμα από τα μέρη μας με τη φανέλα της ΑΕΚ- ήταν ο προπομπός των μεταγενέστερων 4αριών, καθώς ο δικός του τρόπος παιχνιδιού άνοιξε τον δρόμο. Δυνατός στο πάνω μέρος του σώματός του να αντέχει τις επαφές, γρήγορος στα πόδια να φεύγει στον αιφνιδιασμό σαν trailer και με ένα εξαιρετικό -παρέπεμπε σε περιφερειακό σουτέρ- catch and shoot ability από τα 4-5 μέτρα που έκανε την αντιμετώπισή του πραγματικό πονοκέφαλο!!! Την εποχή που έπαιζε τα 4άρια ήταν παίχτες πιο κοντά στη θέση σέντερ, ήτοι βαρείς, δυσκίνητοι με κινήσεις κοντά στο καλάθι, παρά αέρινοι ψηλοί με δύναμη και ταχύτητα που μπορούσαν να σουτάρουν από παντού. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι ο Αργεντινοισπανός σκοράρει με συνεχόμενα σουτάκια και από τις δύο πλευρές της ρακέτας με τους αντίπαλους ψηλούς να αδυνατούν να τον ακολουθήσουν.

Υπάρχουν πάμπολλες ακόμα εμφανίσεις που μπορεί να έχω ξεχάσει να αναφέρω ή να μην έχω δει, για παράδειγμα νομίζω ότι ο Κάρλτον Μάγιερς κάποια στιγμή σε έναν αγώνα ιταλικού πρωταθλήματος είχε βάλει πάνω από 80 πόντους, ενώ και ο Όσκαρ έχει στην καριέρα του ολόκληρες σαιζόν με μέσο όρο πόντων κοντά στου 40. Ακόμα και ο δικός μας Γκάλης σε αγώνα εναντίον του Παναμά είχε ξεπεράσει τους 50 ενώ θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω τις συνεχείς 40άρες ή και παραπάνω του Ίνγκραμ τα χρόνια του στο Ιβανώφειο!!!!

Αλήθεια... μετά το τέλος των αγώνων αυτών, δεν το σκεφτήκατε? ΤΙ ΕΚΑΝΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ...

Ερωτήσεις κυρίως από NBA που μόλις μου ήρθαν μαζεμένες στο μυαλό. Όπως και στα προηγούμενα αναζητούνται οι απαντήσεις χωρίς τη βοήθεια παλιών περιοδικών ή του διαδικτύου, για να έχει και ενδιαφέρον. Έχουμε και λέμε...

Μετά τη δεύτερη φετινή ήττα από τον Ολυμπιακό και κυρίως μετά τη δεύτερη συνεχόμενη τόσο άσχημη εμφάνιση -προηγήθηκε η ασθενική νίκη επί της Μπάμπεργκ-, έχει φουντώσει η φιλολογία σχετικά με την προπονητική επάρκεια του Πεδουλάκη και τη σωστή ή λάθος στελέχωση και διαχείριση του ρόστερ των πρασίνων. Σιγά σιγά οι επικρίσεις έχουν αρχίσει και συσσωρεύονται επισημαίνοντας ότι έχουμε φτάσει Φλεβάρη, η πρώτη θέση του πρωταθλήματος έχει χαθεί, η δεύτερη είναι ανοιχτή -ο ΠΑΟ έχει εκτός Πανιώνιο και ΠΑΟΚ-, η δεύτερη φάση της Ευρωλίγκα είναι στο μέσον της, το κύπελλο θα κριθεί την ερχόμενη Κυριακή και η ομάδα δεν πείθει με τις εμφανίσεις της.

Είναι όμως πράγματι έτσι ή οι μονίμως γκρινιάρηδες και ιντριγκαδόροι δημοσιογράφοι συνεπικουρούμενοι από τους προπονητές της εξέδρας αναζητούν άμεσα τον αποδιοπομπαίο τράγο στο πρόσωπο του Έλληνα κόουτς? Η απομάκρυνση του Άρτζι, όπως φημολογείται μετά την πιθανή απώλεια του Κυπέλλου θα λυτρώσει την ομάδα από το κακό θέαμα το οποίο παρουσιάζει ή απλώς θα κατευνάσει τα οξυμένα πνεύματα? Εξάλλου, όπως έχει πει και γνωστός προπονητής παλιότερα "ποιος έδιωξε μια ολάκερη ομάδα καταμεσής της σαιζόν και κράτησε μόνο τον προπονητη?". Η γνώμη μου είναι ότι δεν υπάρχουν ξεκάθαρες απαντήσεις σε ένα τέτοιο ζήτημα καθώς η πάγια θέση μου είναι ότι όλοι κρίνονται και πρέπει να κρίνονται στο τέλος της σαιζόν κάνοντας έναν συλλογικό απολογισμό αυτής.

Δε θέλω να επαναλάβω το δύσκολο του εγχειρήματος που ανέλαβε το καλοκαίρι ο Πεδουλάκης με τους συνεργάτες, για να μην κουράσω. Όπως είπε και φίλος μου προπονητής "το να διαδεχθείς τον Ζοτς που κατάφερε με τον ΠΑΟ να δημιουργήσει μια σχολή του μπάσκετ και να κατακτήσει 20+ τρόπαια, είναι μια πρό(σ)κληση που δε ξέρεις αν ανήκει σε όνειρο ή εφιάλτη". Η αλλαγή των δεδομένων ήταν επίσης εντυπωσιακή καθώς το ρόστερ αναδομήθηκε εξ αρχής, το μπάτζετ μειώθηκε κατά πολύ, η διοίκηση άλλαξε, παίχτες έφυγαν, καινούριοι ήρθαν και όλα φάνηκαν να μπαίνουν σε διαδικασία restart. Ωραία όλα αυτά Στράτο, σκέφτεται τώρα κάποιος, αλλά τώρα έχουμε "φρέσκια κουλούρια", δεν είμαστε στο καλοκαίρι και η ομάδα δεν τσουλάει με τίποτα και εγώ δε μπορώ να βρίσω τον...Καλάθη ή τον Βουγιούκα που έφυγε!!!! Ποιον να βρίσουμε τότε?

Ο Άρτζι φταίει αλλά δε φταίει για όλα. Στα δικά μου μάτια πιο πολύ τον χρεώνω για θέματα καθαρά προπονητικής φύσης τα οποία ταλαιπωρούν την ομάδα παρά για όλα τα υπόλοιπα, καθώς, επί παραδείγματι, δεν είμαι απολύτως σίγουρος ότι οι μεταγραφικές κινήσεις, είτε το καλοκαίρι είτε τώρα, είναι απολύτως δικές του εισηγήσεις. Ακόμα και έτσι όμως, ένας κορμός αποτελούμενος από τους Μπράμος-Μασιούλις-Μήτσο-Λάσμε-Σόφο-Ούκιτς και ηλικιακά και σε επίπεδο αξίας δε μπορεί να θεωρηθεί αμελητέος, καθώς με τις κατάλληλες προσθαφαιρέσεις μπορεί να φτιαχτεί μια πολύ δυναμική μαγιά. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό, ας δούμε εν τάχει τι μπορεί και πόσο να αλλάξει ο Άρτζι με την ομάδα που τώρα έχει στα χέρια του.

- Ταχύτητα. Η ομάδα μοιάζει μαγκωμένη σε έναν τρόπο παιχνιδιού που είναι 1-2 ταχύτητες κάτω από αυτό που συνήθως παίζουν σχεδόν όλοι οι αντίπαλοί του στην Ευρωλίγκα και φυσικά ο ΟΣΦΠ. Ώρες ώρες οι άσσοι της ομάδος μοιάζουν να έχουν αλυσίδες στα πόδια τους ή να φοβούνται ότι θα τους κόψουν πρόστιμο για υπερβολική ταχύτητα!!! Μια ομάδα με παίχτες στην περιφέρεια όπως οι Μασιούλις-Μπράμος-Ούκιτς-Μπανκς, την ικανότητα στη μακρινή πάσα του Μήτσου και γοργοπόδαρους ψηλούς όπως οι Γκιστ-Λάσμε καταδικασμένη να παίζει κάθε φορά με τη λήξη του χρόνου επίθεσης? Ο ΠΑΟ ίσως είναι η μοναδική ομάδα στην Ευρώπη που δεν έχει το transition ως μέρος της επιθετικής του λειτουργίας, ενώ έχει παίχτες που μπορούν να το υπηρετήσουν αυτό. Θυμηθείτε στο τέλος του παιχνιδιού με τον Ολυμπιακό, μια πρώτη γρήγορη πάσα στον Ξανθόπουλο στα πλάγια, διείσδυση του τελευταίου και ασσίστ στον επερχόμενο Λάσμε που καρφώνει. Πόσες φορές το έχουμε δει ξανά αυτό το έργο? Επιβάλλεται ο Άρτζι να επιδιώξει να δώσει έναν πιο γρήγορο τόνο στο παιχνίδι της ομάδος προσπαθώντας και να αξιοποιήσει τα φυσικά προσόντα των παιχτών του αλλά και να ανοίξει τον ρυθμό και να πάρει εύκολους πόντους.

- Στατικότητα. Ο Σόφο στη μέση και οι άλλοι περιμένουν να "μπουμπουνίσουν". Ο Μασιούλις με πλάτη και τέσσερις γύρω του με τα χέρια έτοιμα να σουτάρουν. Το πολύ πολύ να γίνεται στην αντίθετη πλευρά ένα σκριν για τη διαγώνια πάσα για το σουτ από τη γωνία. Δεν υπάρχουν καθόλου κοψίματα μέσα στην αντίπαλη ρακέτα είτε από ψηλούς στη baseline είτε από περιφερειακούς κάθετα. Η αντίπαλη άμυνα προσαρμόζεται, επικεντρώνεται στο post παιχνίδι, απλώνει την άμυνά της στις γωνίες με αποτέλεσμα η κλεψύδρα του χρόνου να τελειώνει και τα σουτ να γίνονται υπό ασφυκτική πίεση αντιπάλου και χρόνου. Ο ΠΑΟ δεν έχει επιθετικά plays με παραπάνω από 2 παίχτες, η μπάλα δεν αλλάζει πολλά χέρια, με συνέπεια να έχουν στοχοποιηθεί από πριν ως οι μόνοι δημιουργοί ο Μήτσος από περιφέρεια και ο Σόφο εντός της ρακέτας. Και το μαρκάρισμα του τελευταίου δεν είναι πια και άλυτο μυστήριο για τους αντίπαλους προπονητές. Δείτε για παράδειγμα πόση κίνηση υπάρχει σε κάθε επίθεση του ΟΣΦΠ, καθώς ο Μπαρτζώκας θέλει μεν ο Σπανούλης να αναλάβει την προσπάθεια αλλά η μπάλα περνάει σχεδόν από όλους προτού καταλήξει σε αυτόν.

- Δίδυμα. Δεν είναι κοινό μυστικό ότι σε κάθε ομάδα υπάρχουν τα λεγόμενα δίδυμα θέσεων που πρέπει να βρεθούν και να λειτουργήσουν. Αυτή τη στιγμή το μοναδικό στον ΠΑΟ που φαίνεται να έχει μια επικοινωνία, έστω αποσπασματική, είναι ο Μήτσος με τον Λάσμε. Αντιθέτως, ο ΔΔ δεν κολλάει με τίποτα με τον Μπανκς, καθώς ο Αμερικανός είναι πιο πολύ εκτελεστής παρά οργανωτής και εκνευρίζεται απίστευτα με τον Ούκιτς γιατί "τουμπανιάζει" όλες τις μπάλες από την κατάχρηση ντρίπλας. Ο δε Γκαμπονέζος έχει δει το παιχνίδι του σχεδόν να ακυρώνεται με την έλευση του Γκιστ, δεν έχουν βρει χημεία μεταξύ τους, δε δένουν καλά στις αλληλοκαλύψεις στην άμυνα, ενώ ο Σόφο μόνο με τον Μασιούλις που παίζει κατ ανάγκη στο "4" φαίνεται να κουμπώνει καλά. Ο Καπόνο ακόμα ψάχνει να βρει τον ρόλο του, ενώ η μόνη θέση που προσφέρει σιγουριά και αλληλοκάλυψη μέχρι τώρα είναι στο "3" με τους Μπράμο-Μασιούλις να εναλάσσονται. Αποτυπώνεται αυτό στις πολλές αλλαγές σχημάτων που κάνει ο Άρτζι συχνά ή ακόμα και στην εμμονή του σε κάποιους παίχτες να πάιζουν σταθερά 30 λεπτά.

- Προσαρμοστικότητα. Η ομάδα δεν είναι η ίδια. Η φυσιογνωμία της έχει αλλάξει προφανώς γιατί το προπονητικό team θέλησε να ενισχύσει λίγο τα στοιχεία της ταχύτητας, της δύναμης και του αξιόπιστου μακρινού σουτ. Αυτό σημαίνει ότι οι Άρμοστρονγκ-Κίτσεν-Πάνκο έφυγαν και οι Μπανκς-Γκιστ-Καπόνο ήρθαν. Επίσης αυτό σημαίνει ότι και το παιχνίδι του ΠΑΟ θα έπρεπε να ενσωματώσει στη φιλοσοφία του τα νέα αυτά στοιχεία που προσφέρουν οι παίχτες αυτοί. Όλοι εκθειάζουν τη δεδομένη ικανότητα του Καπόνο στο σουτ, αλλά σε "σετ" παιχνίδι πόσα επιθετικά plays έχετε δει προκειμένου ο Χαϊβανέζος να πάρει τα σουτ αυτά? Από πόσα κάθετα ή πλάγια ή διπλά σκριν έχει βγει προκειμένου να σουτάρει? Από την άλλη ο Ούκιτς, που είναι δέκτης πολλών παραπόνων, παίζει έναν συγκεκριμένο τύπο μπάσκετ εδώ και χρόνια, προσπαθεί το παλικάρι -που λέει και ο Άγγελος- να προσαρμοστεί, αλλά γιατί να μην του δοθεί η ευκαιρία να παίξει λίγο περισσότερο αυτό που ξέρει, ήτοι να κόβει κάθετα στην ρακέτα μετά το σκριν για να τελειώνει τις φάσεις ή να επιτίθεται στο transition προτού οργανωθεί η άμυνα? Ο Γκιστ ναι μεν μπορεί να σουτάρει με πρόσωπο, αλλά δεν είναι αυτό το δυνατό του παιχνίδι, ούτε πιστεύω ότι ο ΠΑΟ θα κερδίσει πολλά από τον Αμερικανό ακροβολισμένο στις γωνίες. 

Μπορεί κανείς να αναφέρει και άλλα στοιχεία, όπως για παράδειγμα ότι από την αρχή της σαιζόν δεν έχουμε δει ούτε μια φορά να δοκιμάζεται στην άμυνα οποιαδήποτε μορφή ζώνης, έστω για λίγα λεπτά προκειμένου να μπερδέψει τον αντίπαλο που δε θα το περιμένει. Ή το γεγονός έχει σχεδόν δαιμονποιηθεί το p&r που μόνο ο Μήτσος το παίζει και αυτό 1 το πολύ 2 φορές σε κάθε φάση και μόνιμα από την κορυφή της ρακέτας και όχι μερικά μέτρα πιο έξω προκειμένου να έχει περισσότερο χώρο να επιτεθεί ή να μοιράσει τη μπάλα στους ακροβολισμένους σουτέρ. Υπάρχουν όμως και άλλα ζητήματα τα οποία τίθενται και χρήζουν έστω αναφοράς.

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι δύο βασικοί παίχτες του σχεδιασμού του πλάνου του Άρτζι φέτος ταλαιπωρούνται από τραυματισμούς συνεχώς? Ο μεν Σόφο ένα μήνα παίζει και έναν δεν παίζει, ο δε Μήτσος όσα έχει πάθε φέτος δεν τα έχει πάθει μαζεμένα στις υπόλοιπες χρονιές που παίζει στους πράσινους. Και αν για τον Σόφο, το βεβαρυμένο ιατρικό ιστορικό, δεν αποτελεί δικαιολογία, για τον αρχηγό που σπάνια έλειπε, η απουσία του είναι πληγή. Επίσης, φέτος με την αλλαγή του συστήματος στην Ευρώπη οι ομάδες δεν έχουν σχεδόν καθόλου χρόνο για προπόνηση ούτε μέσα στη βδομάδα, καθώς τα παιχνίδια διαδέχονται το ένα το άλλο. Για μια καινούρια ομάδα με νέο προπονητή, η απουσία προπονήσεων ίσως είναι το πιο ισχυρό πλήγμα.

Πάνω από όλα -και για αυτό δε νομίζω ότι φταίει ο Πεδουλάκης- η προσωπικότητα της ομάδος τώρα χτίζεται και κατά συνέπεια η αστάθεια και οι όποιες αγωνιστικές παλινωδίες είναι μάλλον αναμενόμενες. Σας παραπέμπω σε παρόμοια παραδείγματα άλλων ομάδων, ελληνικών και ξένων, που πέρασαν από το στάδιο της πλήρους αναδόμησης γι ανα συγκρίνετε τα αποτελέσματά τους τις πρώτες χρονιές. Οι μοναδικοί παίχτες του ΠΑΟ που έχουν προσωπικότητα σμιλεμένη σε δυσκολίες, γαλουχημένη από μεγαλές νίκες και ήττες, ποτισμένη από το μικρόβιο του πρωταθλητισμού είναι οι Διαμαντίδης-Τσαρτσαρής με τον τελευταίο μάλλον σε ρόλο συμπληρωματικό παρά πρωταγωνιστικό. Να το θέσω αλλιώς? Έχετε δει πώς σουτάρει ο Πρίντεζης, ο Παπανικολάου ακόμα και ο Μάντζαρης μετά την περσινή πετυχημένη χρονιά? Θαυμάζετε τον τρόπο που ο Σπανούλης επιβάλλει τον νόμο του? Είδατε τον Περπέρογλου πώς καθάρισε το ντέρμπι με το που πάτησε το παρκέ? Αυτή τη στιγμή που μιλάμε το "ατομικό" ειδικό βάρος σε επίπεδο προσωπικότητας είναι σαφώς υπέρ των κόκκινων στον εγχώριο ανταγωνισμό.

Θα μπορούσε ο Πεδουλάκης να επιλέξει παίχτες μεγαλύτερης χρηματιστηριακής αξίας και άρα με πιο δυναμική και έντονη προσωπικότητα εντός παρκέ? Θα μπορούσε λέω εγώ, αν και η συνολική δυναμική μιας ομάδος χτίζεται με τον καιρό και συνήθως και μέσα από τις αποτυχίες και τις δυσκολίες. Όπως και να έχει κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Πεδουλάκης δουλεύει και δουλεύει πολύ, ότι έχει συγκεκριμένες ιδέες για το μπάσκετ που θέλει να παίξει η ομάδα του -γιατί υπάρχουν και οι απανταχού...Σκαριόλο-, θέλει να συμμετέχει στο παιχνίδι της ομάδος του με κινήσεις από τον πάγκο και φυσικά ΟΛΑ αυτά τα αντιμετωπίζει για πρώτη φορά στην καριέρα του. Φαντάζομαι όλοι μας το πρώτο διάστημα σε μια καινούρια δουλειά που αναλάβαμε -θέμα που πονάει τον καιρό που ζούμε- τη φέραμε εις πέρας άμεσα και με μεγάλη επιτυχία.

Υ.Γ. Είδα και το βιντεάκι που κυκλοφορεί σχετικά με τα αγγλικά του Άρτζι. Προτιμώ να το δω από την όποια σοβαρή του πλευρά, ότι μπορεί δηλαδή πράγματι να υπάρχει ένα θέμα επικοινωνίας μεταξύ του προπονητή και των παιχτών παρά από την -για πολλούς- επιθυμητή της διακωμώδησης και γελοιοποίησης του κόουτς.

Κατά έναν περίεργο και σχεδόν διαβολικό λόγο, εντελώς ανεξήγητο μέχρι τώρα, το κεφάλι μου είναι γεμάτο από πληροφορίες που το πιθανότερο είναι ότι δεν πρόκειται σχεδόν ποτέ να μου χρησιμέψουν σε τίποτα. Για παράδειγμα θυμάμαι σχεδόν απ΄ έξω στατιστικά παιχτών σε διάφορους αγώνες, κρίσιμους και μη, που έγιναν πολλά χρόνια πριν ή εξώφυλλά εφημερίδων και περιοδικών, στιγμιότυπα αγώνων, αγωνιστικά -και μη- χαρακτηριστικά παιχτών, ονόματα παραγόντων, δημοσιογράφων ή και σταδίων ακόμα. Λες και κάποιος με λυπήθηκε θέλησε να γεμίσει το -μάλλον- μεγάλο μέρος του "αχρησιμοποίητου" εγκεφάλου μου με ένα σωρό τέτοιες πληροφορίες. Ευτυχώς το blog αυτό έχει σταθεί χώρος και ευκαιρία προκειμένου να αναμοχλεύσω κάποιες εξ αυτών και να τις χρησιμοποιήσω για σχετικές αναρτήσεις, χωρίς βέβαια πάντα να τα καταφέρνω με επιτυχία και ευτυχώς οι υπομονετικοί αναγνώστες μας, με διορθώνουν. Θα προσπαθήσω αυτή τη φορά να δημιουργήσω ένα "τύπου" quiz μαζί σας παραθέτοντας διάφορες γνωστές φράσεις που έχουν ειπωθεί από ανθρώπους του μπάσκετ τα τελευταία 25+ χρόνια ζητώντας από εσάς να αναγνωρίσετε κάθε φορα τον θύτη!!! Είμαι σίγουρος ότι τις περισσότερες εξ αυτών θα τις αναγνωρίσετε μάλλον άμεσα και γρήγορα καθώς είναι πλέον θρυλικές και λόγω της σημασίας τους αλλά και των συχνών αναφορών τους σε αυτές.

(Απαραίτητη υποσημείωση ότι κάποιες έχουν λεχθεί από τον ίδιο άνθρωπο σε διαφορετικές στιγμές της καριέρας του.)

- Σε ερώτηση γνωστού δημοσιογράφου (ποιανού) απάντησε "Μέχρι την επόμενη"..

- "Για τους υπόλοιπους παίχτες του Άρη κάναμε σχέδια. Για τον Γκάλη κάναμε τον σταυρό μας" είπε ο προπονητής ποιας ομάδος?

- "Havlicek stole the ball" αναφώνησε ποιος?

-" Σήμερα είδαμε τον Θεό μεταμφιεσμένο σε Michael Jordan" παραδέχτηκε ο..?

- "Ρωτήστε τον σοφό" σε ερώτηση του ίδιου δημοσιογράφου ο...?

- "Και τώρα μπορεί να πεθάνει όρθιος" είπε για ποιον ο....?

- "Two Cups" η μόνιμη απάντησή ποιανού προπονητή σε ενοχλητικές ερωτήσεις για τις αποτυχίες της ομάδος του?

- "Εγώ είμαι καθηγητής στην αλητεία", δήλωση που δεν περιποιεί τιμή στον....?

- "Αυτά που έκανε ο Γκάλης σήμερα δεν τα έχω δει ούτε στο NBA" δήλωσε μετά ποιον αγώνα ένας εκ των πρωταγωνιστών του?

- "I am HIV positive" δήλωσε και βύθισε έναν μπασκετικό κόσμο στη θλίψη ο....?

- "Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι" είπε ποιος προπονητής σε ποιον σε συνέντευξη τύπου?

- "Το αφιερώνω στη γιαγιά μου, γιατί, όπως ξέρεις και εσύ, κατάγεται από την Κοκκινιά" είπε στον ίδιο δημοσιογράφο ποιος προπονητής μετά από κατάκτηση κυπέλου?

- "Dimitris relax, it is all over" ατάκα προς βοηθό του από ποιον και σε ποιον αγώνα?

- "Ο Διαμαντίδης μου θυμίζει έναν ηλεκτρολόγο που φωνάζουμε για να αλλάξει τις δύσκολες λάμπες που βρίσκονται τοποθετημένες σε ψηλά και δύσκολα μέρη" τρομερή δήλωση ατακαδόρου προπονητή, ποιανού?

- "There is no "I" in the word team" που έχει αναφερθεί και στο blog μας στο εκπληκτικό αφιέρωμα του Ντράζεν από ποιον?

- "Αυτός ο παίχτης είναι τετραπέρατος" σχόλιο πολυνίκη Αμερικανού προπονητή για Έλληνα παίχτη κατά τη διάρκεια ευρωπαϊκού τουρνουά μπάσκετ, ποιανού για ποιον?

-"Never underestimate the heart of a champion" σοφά λόγια ποιανού?

- "Βάλτο αγόρι μου" είπε ποιος?

- "Τίποτα δεν έχει τελειώσει αν δε βγει η χοντρή να τραγουδήσει" από ατακαδόρο πρώην παίχτη και μετέπειτα προπονητή.

- "Macabbi won" η συνήθης έκφραση παίχτη Ελληνικής ομάδος

- "Είναι υπέρ-βαρος, ψηλωμένος και slow-motion" ατάκα με την οποία υποδέχτηκε ποιος προπονητής παίχτη του?

- "Αν σου βάλει πάνω από 10 πόντους θα σου κόψω το μπάσκετ", ποιος προπονητής το είπε, σε ποιον παίχτη και για ποιον αντίπαλο?

- "Ο ταχυδρόμος δεν παραδίδει γράμματα την Κυριακή" λίγο πριν ένα κρίσιμο ζευγάρι βολών του ψιθυρίζει στο αυτί του...ο.....?

- "Η μοίρα του αγώνα βρίσκεται τώρα στα χέρια αυτού του τίμιου γίγαντα" το θυμάμαι να το λέει και σχεδόν ανατριχιάζω...

- "Θα ήθελα να παίξω με τον Γκάλη μόνο και μόνο για να του δίνω τη μπάλα να σκοράρει" ίσως ένα από τα μεγαλύτερα παράσημα στην καριέρα του Νικ η δήλωση του....

- "Μαυριτανία του μπάσκετ" μας είχε χαρακτηρίσει ποιος??

- "Το πρώτο, το πρώτο" φωνάζει ποιος αρχηγός ομάδος και πότε?

- "Όταν στήθηκα στη γραμμή, ήξερα ότι θα τις έχανα" δήλωση που έγινε πολλά χρόνια μετά από δύο άστοχες βολές από έναν πραγματικά σπουδαίο παίχτη

- "Περνούσα έναν παίχτη, έβγαινε βοήθεια ένας ακόμα, τον περνούσα και αυτόν και μετά έψαχνα να βρω ελεύθερο συμπαίχτη μου να πασάρω αλλά ήταν όλοι μαρκαρισμένοι. Μπορείτε να μου εξηγήσετε πώς διάολο γινόταν αυτό?" δήλωση απορία Αμερικανού σε ημιτελικό Κυπέλλου πρωταθλητριών απέναντι σε ελληνική ομάδα.

- "Έχω μέσο όρο 40 πόντους, 20 ριμπάουντ και 5 κοψίματα" δήλωσε σε συνέντευξή του σε ιταλικό περιοδικό ο ελαφρώς περίεργος παιχταράς αμερικανός που για χρόνια φιλοξενήσαμε στα μέρη μας αφήνοντας άπαντες με το στόμα ανοιχτό.

- "I am back" και όλος ο πλανήτης πανηγυρίζει

Μπορώ να θυμηθώ και μερικές ακόμα δηλώσεις που προέκυπταν κυρίως μέσα από συνεντεύξεις, αλλά νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά περιπτωσιολογικό και κατά συνέπεια δύσκολο να απαντηθεί. Αν κάποιος από εσάς έχει να προσθέσει και το δικό του λιθαράκι είναι εξαιρετικά ευπρόσδεκτος, καθώς νομίζω ότι το ανθολόγιο του Ελληνικού -και όχι μόνο- μπάσκετ μας έχει προσφέρει μέχρι τώρα πολύ υλικό προκειμένου να σχολιάσουμε. Ίσως θα ήταν καλή ιδέα κάποιοι εκ των πιο παλιών δημοσιογράφων να καταφέρουν να εκδώσουν ένα τέτοιο ανθολόγιο γεμάτο δηλώσεις που κατά καιρούς έχουν μαζέψει καθόλη τη διάρκεια της καριέρας τους, πιστεύω θα γινόταν ανάρπαστο.