Τρίποντο

Το Κύπελλο της επιβεβαίωσης

Ανά τακτά χρονικά διαστήματα και από ένα final four για να ξαναθυμηθούν - αν και δεν τα ξέχασαν ποτέ- οι μεγάλοι. Οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Βασίλη Σκουντή για το αφιέρωμα που έγραψε πριν λίγα χρόνια για το All Star Basket (και δημοσίευσε πέρισυ στο gazzeta.gr). Eμείς απ' την μεριά μας το αναδημοσιεύουμε γιατί είναι κρίμα να βρίσκεται διάσπαρτη στο δυαδίκτυο μια τόσο αξιέπαινη προσπάθεια.
Επίσης θα αναδημοσιεύουμε και μία συνέντευξη από κάθε πρωταθλητή Ευρώπης, όπως την έδωσε στο euroleague.net
Για να προσθέσουμε και την δικιά μας πινελιά στο αφιέρωμα , θα παραθέτουμε ολόκληρο το βίντεο του κάθε τελικού (είτε απ' το αρχείο μας , είτε απ' το δυαδίκτυο) ενώ θα επακολουθεί μία ανάλυση του τελικού , ορισμένα περίεργα στατιστικά του φάιναλ φορ, η στήλη "Αυτό το ξέρατε" , και για κερασάκι θα σας βάζουμε φωτογραφίες από περιοδικά της εποχής  (Τρίποντο, Active, κ.α.).

Όσο και αν σπάω το κεφάλι μου , σύχγρονο παράδειγμα "Δοξάκη" δεν μου  έρχεται στο μυαλό. Είναι που και το μπάσκετ έχει αλλάξει και δεν υπάρχει ο διαχωρισμός "βασικού - αναπληρωματικού" τώρα πια.
Στο ποδόσφαιρο πάλι , ο Αντώνης Νικοπολίδης ήταν για πολλά χρόνια ο "Δοξάκης της μπάλας" αλλά η χρόνια υπομονή του επιβραβεύτηκε με μια θαυμαστή σε έργα και τρόπαια καριέρα.
Ο Δοξάκης αν και μικρός ήταν βασικός στον Άρη (στη μεγάλη πορεία στο Κόρατς το 1984 ξεκινούσε πεντάδα).
Με την έλευση του Π.Γιαννάκη στην ομάδα , κάθισε για τα καλά στο πάγκο και δεν σηκωνόταν σχεδόν ποτέ! Έκανε υπομονή και πίστευε πως θα έρθει η σειρά του αλλά ο Ιωαννίδης δεν ξεκούραζε το δίδυμο ούτε  ... για αστείο.
Στον Πανιώνιο δεν πήγε μεγάλος (ούτε 30 δεν ήταν) εντούτοις η ... σκουριά τόσων χρόνων τον είχε επηρρέασει αγωνιστικά. Ο Τζούροβιτς στην αρχή τον εμπιστευόταν , μετά τα λεπτά άρχισαν να λιγοστεύουν ώσπου στο τέλος τσακωθήκανε αν θυμάμαι καλά.
Παρακάτω είναι η συνέντευξη που έδωσε στο Τρίποντο και τον Γιώργο Βαλαβάνη αμέσως μετά την μεταγραφή του στον Πανιώνιο. Τα όσα λέει για τον Ιωαννίδη , τις σχέσεις Γκάλη - Γιαννάκη , τον Λέσιτς και  αλλά  πολλά.
 

Κάποτε είχαν όλο τον κόσμο στα πόδια τους...

(Η ανάρτηση του wired tube με γύρισε πολλά χρόνια πίσω. Τυγχάνει να την γνωρίζω τη παρέα που περιγράφει και να θυμάμαι τι χαμός έγινε στη πόλη με τη  συναυλία του Ρουβά...)

H σχέση Γκάλη - Συρίγου δεν ήταν αυτό που λέμε "αρμονική".  Τουναντίον μάλιστα...

 Το 1981 στο Ευρωμπάσκετ της Τσεχοσλοβακίας ο Συρίγος πέρασε γενεές δεκατέσσερις απ' το μικρόφωνο  τον πρωτοεμφανιζόμενο Νίκο Γκάλη εξαιτίας του ατομισμού του.
Κάποιος απ' το  στενό περιβάλλον του Νικ τον ενημέρωσε για τα σχόλια που δέχθηκε και ο ίδιος αμέσως έψαχνε τον δημοσιογράφο για ...εξηγήσεις. Μάλιστα δεν δίστασε να χειροδικήσει κιόλας αλλά .... σε λάθος άνθρωπο. Ο Γκάλης μπερδεύτηκε και νόμιζε πως ο άτυχος Κοτσώνης ήταν ο δημοσιογράφος που  έκανε τα επικριτικά σχόλια!
(Ο Συρίγος τη γλύτωσε ....)

O ενδοξότερος θάνατος για έναν ηθοποιό είναι  στο παλκοσένικο.
 Πάνω στο σανίδι, με το κοινό να χειροκροτεί και να ζητωκραυγάζει επιβραβεύοντας τον ηθοποιό για την παράστασή του. Και τότε ο πρωταγωνιστής υποκλίνεται στο κοινό και λίγες στιγμές μετά "ξαπλώνει" όλο ευτυχία. Η αυλαία δεν έχει πέσει και όλοι τους γίνονται μάρτυρες της μεγαλύτερης (και τελευταίας) παράστασης του ηθοποιού.