Τρίποντο

Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ασχολήθηκα επισταμένα με το NBA. Για να είμαι ακριβόλογος, θα έλεγα ότι ύστερα από την αποχώρηση των 3 μεγάλων που στιγμάτισαν τη δεκαετία των ΄80 και ΄90 το πηγαίο και ειλικρινές ενδιαφέρον μου μειώθηκε έως ότου χάθηκε. Ο εξευρωπαϊσμός του πρωταθλήματος, η αθρόα εισαγωγή παιχτών αμφιβόλου ποιότητος, η βιομηχανοποίηση και η απόλυτη παράδοση του αθλήματος στις πολυεθνικές εταιρίες, η αποκομιδή κερδών και το ασταμάτητο μάρκετινγκ έγιναν τα κυρίαρχα στοιχεία ενός πρωταθλήματος που πάντοτε λάτρευα να παρακολουθώ. Ακόμα περισσότερο η αδήριτη ανάγκη για εξερεύνηση και ανάδειξη νέων ηρώων στους ώμους των οποίων ο Στερν υπολόγιζε να στηριχτεί όλο αυτό το οικοδόμημα των εκατοντάδων εκατομμυρίων δολλαρίων. Μετά τη φυγή του Μιχάλη, όλοι έψαχναν και ακόμα ψάχνουν τον διάδοχό του στα πρόσωπα των Κάρτερ, ΜακΓγρέιντι, Χάρνταγουέι, Χιλ, Κόμπι, Ουέηντ, Λεμπρόν, Ντουράντ.

Αφήνοντας παράμερα την παρελθοντολογία, της οποίας όλοι εδώ είμαστε αθεράπευτα μύστες, θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου για το πανηγύρι του μπάσκετ που ξεκινάει από σήμερα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης. Η Ευρωλίγκα 2012-2013 ξεκινάει και εμείς όλοι είμαστε προσδεμένοι στις θέσεις μας για να απολαύσουμε το ταξίδι ελπίζοντας να είναι ακόμα πιο συναρπαστικό και ενδιαφέρον από το τελευταίο που νομίζω εύκολα και δίκαια θα μπορούσε να τιτλοφορεθεί ως "το απόλυτο παραμύθι της Σταχτοπούτας" (η οποία αν θυμάστε φορούσε κόκκινα!!!). Εν τάχει και χωρίς να κουράσω, θα μοιραστώ μαζί σας τις προσδοκίες μου για τη φετινή διοργάνωση ελπίζοντας ότι στο τέλος αυτές θα έχουν κατά πολύ ξεπεραστεί.

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σας την ιδέα για την παρούσα ανάρτηση τη "συνέλαβα" μέσα από διάφορα σχόλια που έκαναν οι αναγνώστες μας σχετικά με το δίκαιο ή το άδικο της μικρής παρουσίας του συγκεκριμένου παίχτη με τη φανέλα της Εθνικής. Βλέποντας ότι το θέμα αυτό ιντριγκαδόρισε αρκετούς, σκέφτηκα να αφιερώσω μερικές αράδες σε έναν παίχτη που άφησε το στίγμα του τα σχεδόν 20 χρόνια που αγωνίστηκε στην Α1 και που νομίζω ότι η φυσιογνωμία του και ο τρόπος παιχνιδιού είναι πολύ γνωστός σε όλους μας. Ακόμα και τώρα, που γράφω, δε μπορώ να αποφασίσω εκ των προτέρων αν τελικά ο Άγγελος έκανε την καριέρα που του αναλογούσε βάσει των δυνατοτήτων και του ταλέντου του, αν κατάφερε να δικαιώσει τις προσδοκίες που όλοι είχαν από αυτόν, αν αξιοποίησε τις ευκαιρίες που συνάντησε ή όχι. Ίσως με το πέρας της ανάρτησης αυτής να έχω απάντηση στον τίτλο της.

Ποιος δε θυμάται την πρώτη φορά που έπαιξε σε αγώνα παιδικό σε κάποια γειτονική ομάδα? Που φόρεσε μια σχεδόν ξεφτισμένη φανέλα με ένα νούμερο και προσπάθησε να μιμηθεί τις κινήσεις των αγαπημένων του ηρώων όπως τις έβλεπε στην τηλεόραση? Ή μήπως ξεχνιέται η πρώτη φορά που κάποιος εξ ημών παρακολούθησε από κοντά έναν αγώνα μπάσκετ βλέποντας από απόσταση αναπνοής τα μέχρι τότε αφισοκολλημένα στο δωμάτιό του είδωλα? Ποιος δε θυμάται το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκε και όταν την έβλεπε τον έπιανε ένα σύγκρυο και μια ταχυκαρδία που δε συγκρινόταν ούτε καν όταν ο δάσκαλος των μαθηματικών έβαζε ξαφνικά πρόχειρο διαγώνισμα? Ακόμα και η πολύ γνωστή διαφήμιση εταιρείας σοκολάτας μιλάει για "την πρώτη αγάπη και παντοτινή". Για μια τέτοια αγάπη θα σας μιλήσω και εγώ σήμερα και έχω μια αίσθηση ότι θα με καταλάβετε.