Τρίποντο

Το πιο διαχρονικό μπασκετικό σύνθημα είναι το περίφημο "κλάψε , κλάψε" που φώναζαν στον Γιαννάκη για να τον πικάρουν. Απ' όσο ξέρω ήταν έμπνευση των Παοκτζήδων (εκεί γύρω στο 1986 ) και τελευταία ακούστηκε το 2010 στους τελικούς απ' τους Παναθηναϊκούς. Έχει ζωή 24 χρόνια και είμαι σίγουρος πως θα το ξανακούσω στο μέλλον.
Eίναι αυτό που λέμε classic!

Στο πρώτο μέρος αναδημοσιεύσαμε τη συνέντευξη του Φασούλα όπου ούτε λίγο ούτε πολύ έλεγε πως δεν θέλει να παίξει άλλο στη Θεσσαλονίκη. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος "θανάτου" ήρθε δύο χρόνια μετά. Ιδού το παρασκήνιο όπως το έγραψε ο Βασίλης Σκουντής στο περιοδικό Τρίποντο (τεύχος 250 , 31/8/93)

(Οι βουλευτές παρακολουθούν το αγώνα μπάσκετ Ολυμπιακού-ΠΑΟ, αντί για τη συζήτηση στο Κοινοβούλιο που καθορίζει τη ζωή της χώρας τα επόμενα 50 χρόνια.)


Τα κόκκινα χθες είχαν τη τιμητική τους. Κόκκινη βάφτηκε η Αθήνα χθες , κόκκινος και ο Πειραιάς. Για τα της Αθήνας προτιμώ να σιωπήσω. Αυτό που είδα ήταν κάποιοι να βάζουν στο περιθώριο τους πολίτες που ήθελαν να διαδηλώσουν ειρηνικά έξω απ' το πάλαι ποτέ σύμβολο της Δημοκρατίας , για να παίξουν πετροπόλεμο με τους συναδέλφους τους!
Αυτή τη φορά είπαν να διευρύνουν το "πεδίο" του παιχνιδιού τους ξεκινώντας απ' τη Σόλωνος και την Ακαδημίας, έως την Ομόνοια, τη Σταδίου, τη Χρήστου Λαδά, τη Βουκουρεστίου, την Αμερικής, την Οθωνος, την Ερμού, την Αθηνάς, την Ευριπίδου.
"Aδελφές ψυχές μας" καλό το κόλπο , πιάνει (ακόμη) αλλά σας πήραμε χαμπάρι. Που θα πάει , θα μάθουμε και να το αντιμετωπίζουμε κάποτε.

Το 3-ponto θυμάται την "παθιασμένη" σχέση ΠΑΟΚ-Φασούλα. Γράφω παθιασμένη γιατί η σχέση τους περιείχε τα χαρακτηριστικά ενός τέτοιου έρωτα. Πάθος, ακραία-έντονα συναισθήματα, καυγάδες, με φινάλε το μίσος.

Από μικρή ηλικία δε μου άρεσαν καθόλου οι κανόνες που μου ετίθεντο "a priori" και τους οποίους έπρεπε υποχρεωτικά να ακολουθήσω χωρίς να μου εξηγήσουν του λόγους. Επίσης ανέκαθεν είχα μια αντιπάθεια σε πατερναλιστικές ή έντονα συμβουλευτικές παροτρύνσεις σχετικά με το τι είναι σωστό και τι λάθος, πόσα ξέρουν οι μεγαλύτεροι και πόσα εμείς. Η πιο πολυ-χρησιμοποιημένη απάντηση τύπου "γιατί το λέω εγώ" ή "έτσι πρέπει" πιο πολύ με πείσμωνε παρά με έπειθε να κάνω αυτό που μου ζητούσαν. Η επαναστατική και αντικονφορμιστική μου φύση αναζητούσε -ακόμα το κάνει- να μάθει τα αίτια που κρύβονται πίσω από κάθε υποχρέωση, να τα κατανοήσει, να τα αποδεχτεί και εν συνεχεία να πράξει ώς όφειλε. Κάποιοι το απέδιδαν στο νεαρό της ηλικίας μου, άλλοι στην επερχόμενη εφηβεία, άλλοι το έβλεπαν ως δείγμα προσωπικότητας, ενώ σε πολλούς αυτή μου η συμπεριφορά συχνά προκαλούσε προβλήματα. Το χειρότερο ήταν ότι ήμουν και σίγουρος ότι η στάση που κρατούσα απέναντι στα πράγματα ήταν απολύτως σωστή και φυσιολογική.

Παρελθοντολάγνοι όλου του κόσμου ενωθείτε! Το 3-ponto.blogspot.com προϊστορικά τεύχη απ' το Τρίποντο (και όχι μόνο) και τα φέρνει στο φως!

Η ΑΕΚ βολοδέρνει σε μια κατηγορία που δεν της αξίζει. Όπως δεν της αξίζει η διοίκηση που είχε (και έχει) , οι οπαδοί που (είχαν και θα έχουν) , οι παίκτες που έχουν (και για κάποια ακόμη χρόνια θα έχουν).

Το 3-ponto θυμάται την αναμέτρησή της στο Γεώργιος Μόσχος με την σπουδαία Φονόλα Καζέρτα του Σάκλεφορντ και αναρωτιέται αν θα την ξαναδεί να πετυχαίνει νίκη απέναντι σε ευρωπαϊκά θηρία.

πηγή: Τρίποντο

Μια ανάρτηση, όσο λεπτομερής και μακροσκελής και αν είναι, δεν μπορεί να καλύψει ούτε καν στο μισό βαθμό το τι μπορεί να γραφτεί για τα γηπεδικά κατορθώματα αλλά και τις εξωγηπεδικές συμπεριφορές της πιο περίεργης φάτσας που έπαιξε ποτέ μπάσκετ στα ελληνικά γήπεδα κατά τη γνώμη μου. Αν ανατρέξει κανείς σε παλιά τεύχη του ΤΡΙΠΟΝΤΟΥ, ρωτήσει δημοσιογράφους, προπονητές συμπαίχτες και αντιπάλους, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι όλοι θα έχουν και μια διαφορετική ιστορία να ανακαλέσουν από τη μνήμη τους, κάποιο περιστατικό που θα τους έχει μείνει. Κοινός τόπος νομίζω θα είναι η αδιαμφισβήτητη αγωνιστική αξία, όπως αυτή θεμελιώθηκε από τα χρόνια παρουσίας του στην Ελλάδα με τις ομάδες που έπαιξε, και ΙΣΩΣ η χαρακτηριστική του φάτσα όλα αυτά τα χρόνια που έμεινε αναλλοίωτη από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα έως την τελευταία. Μια φάτσα μονίμως "στραβωμένη", ξινισμένη, λες και μόλις είχε φάει λεμόνι, με μια έκφραση κούρασης και ραθυμίας απολύτως συμπληρούμενη από τα δύο του χέρια μονίμως στη μέση, στάση ανθρώπου που έκανε αγγαρεία. Όχι πείτε μου, πόσοι από εσάς έχουν ξεχάσει την φάτσα του Ουώλτερ Μπέρυ?

Ο χαρακτηρισμός του μαγικού πρωταθλήματος ως εθνικού (National) μάλλον είναι πλεονασματικός ίσως και υπερβολικός.

Προσπερνάμε το γεγονός ότι μέσα στις ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα υπάρχει και ομάδα από άλλη χώρα (Toronto Raptors). Μια απορία κύριε Stern, εάν στο μέλλον διαγνώσετε πιθανή αύξηση των εσόδων από την συμμετοχή ομάδας του Μεξικού υπάρχει πιθανότητα να δούμε τελικό πρωταθλήματος Toronto Raptors – Mexico City Cactus?

Ας αφήσουμε όμως τις προφητείες και ας γυρίσουμε ξανά στο θέμα μας, από τις 50 πολιτείες των Η.Π.Α. στο μαγικό πρωτάθλημα εκπροσωπούνται μόνο οι 20. Δηλαδή μία εκπροσώπηση της τάξεως του 40%. Τι εθνικό πρωτάθλημα είναι αυτό που εκπροσωπεί μόνο το 1/2.5 του πληθυσμού, με γεωγραφικά κριτήρια. Μήπως όμως κάποιες πολιτείες εκπροσωπούνται από γειτονικές? Κοιτάζοντας τον παραπάνω χάρτη με τις πολιτείες των Η.Π.Α. διαπιστώνουμε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Βέβαια, άνετα κάποιος μπορεί να κάνει την ερώτηση: Τα μεγάλα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (Ιταλίας, Ισπανίας, Ελλάδας) έχουν μεγαλύτερη εκπροσώπηση? Η απάντηση είναι όχι. Όμως στα συγκεκριμένα πρωταθλήματα υπάρχει η δυνατότητα της τοπικής εκπροσώπησης στα εθνικά πρωταθλήματα μέσα από τον δαίδαλο των μικρότερων κατηγοριών.

Οπότε βλέποντας ότι το National πάει περίπατο, προτείνω την αντικατάσταση του είτε από το Touristic είτε από το Profitable.

TBA ή PBA διαλέγετε όποιο σας ταιριάζει περισσότερο…