
Την προηγούμενη φορά πίστευα πως έβαλα πραγματικά δύσκολες ερωτήσεις που θα έπαιρναν μέρες να απαντηθούν. Ο Μπάκι Μπλάιχερτ εμφανίστηκε απ 'το πουθενά και με κατέστρεψε! Απάντησε σωστά στις 17 απ'τις 20 ερωτήσεις και με (μας) έστειλε στο τρελάδικο! Ο LeMike και ο lavrian απάντησαν με τη σειρά τους σώστα ενώ το πιο δύσκολο το βρήκε ο Μπάμπης.
Υ.Γ. Μπάμπη στο ερώτημα που έθεσες σχετικά με το ποιός ήταν ο 2ος ξένος του Ηρακλή την εζόν '89-'90 (αφού κανένας δεν απάντησε) θα απαντήσω εγώ: Μπου Σινγκλετέρι (μη ρωτάς περισσότερα δεν τον θυμάμαι καν).
Το σημερινό είναι λιγότερο δύσκολο αλλά με αρκετό ΝΒΑ.
Για να δούμε .....
Basketball Quiz
"κλάψε - κλάψε"
Το πιο διαχρονικό μπασκετικό σύνθημα είναι το περίφημο "κλάψε , κλάψε" που φώναζαν στον Γιαννάκη για να τον πικάρουν. Απ' όσο ξέρω ήταν έμπνευση των Παοκτζήδων (εκεί γύρω στο 1986 ) και τελευταία ακούστηκε το 2010 στους τελικούς απ' τους Παναθηναϊκούς. Έχει ζωή 24 χρόνια και είμαι σίγουρος πως θα το ξανακούσω στο μέλλον.
Eίναι αυτό που λέμε classic!
Φασούλας,ΠΑΟΚ: Το μεγάλο μπρα ντε φερ (μέρος 2ο)
Στο πρώτο μέρος αναδημοσιεύσαμε τη συνέντευξη του Φασούλα όπου ούτε λίγο ούτε πολύ έλεγε πως δεν θέλει να παίξει άλλο στη Θεσσαλονίκη. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος "θανάτου" ήρθε δύο χρόνια μετά. Ιδού το παρασκήνιο όπως το έγραψε ο Βασίλης Σκουντής στο περιοδικό Τρίποντο (τεύχος 250 , 31/8/93)
Οι "ειδικές καταστάσεις" του Μνημονίου
(Οι βουλευτές παρακολουθούν το αγώνα μπάσκετ Ολυμπιακού-ΠΑΟ, αντί για τη συζήτηση στο Κοινοβούλιο που καθορίζει τη ζωή της χώρας τα επόμενα 50 χρόνια.)
Τα κόκκινα χθες είχαν τη τιμητική τους. Κόκκινη βάφτηκε η Αθήνα χθες , κόκκινος και ο Πειραιάς. Για τα της Αθήνας προτιμώ να σιωπήσω. Αυτό που είδα ήταν κάποιοι να βάζουν στο περιθώριο τους πολίτες που ήθελαν να διαδηλώσουν ειρηνικά έξω απ' το πάλαι ποτέ σύμβολο της Δημοκρατίας , για να παίξουν πετροπόλεμο με τους συναδέλφους τους!
Αυτή τη φορά είπαν να διευρύνουν το "πεδίο" του παιχνιδιού τους ξεκινώντας απ' τη Σόλωνος και την Ακαδημίας, έως την Ομόνοια, τη Σταδίου, τη Χρήστου Λαδά, τη Βουκουρεστίου, την Αμερικής, την Οθωνος, την Ερμού, την Αθηνάς, την Ευριπίδου.
"Aδελφές ψυχές μας" καλό το κόλπο , πιάνει (ακόμη) αλλά σας πήραμε χαμπάρι. Που θα πάει , θα μάθουμε και να το αντιμετωπίζουμε κάποτε.
Φασούλας,ΠΑΟΚ: Το μεγάλο μπρα-ντε-φερ
Εκεί που είσαστε....Είμασταν....

Από μικρή ηλικία δε μου άρεσαν καθόλου οι κανόνες που μου ετίθεντο "a priori" και τους οποίους έπρεπε υποχρεωτικά να ακολουθήσω χωρίς να μου εξηγήσουν του λόγους. Επίσης ανέκαθεν είχα μια αντιπάθεια σε πατερναλιστικές ή έντονα συμβουλευτικές παροτρύνσεις σχετικά με το τι είναι σωστό και τι λάθος, πόσα ξέρουν οι μεγαλύτεροι και πόσα εμείς. Η πιο πολυ-χρησιμοποιημένη απάντηση τύπου "γιατί το λέω εγώ" ή "έτσι πρέπει" πιο πολύ με πείσμωνε παρά με έπειθε να κάνω αυτό που μου ζητούσαν. Η επαναστατική και αντικονφορμιστική μου φύση αναζητούσε -ακόμα το κάνει- να μάθει τα αίτια που κρύβονται πίσω από κάθε υποχρέωση, να τα κατανοήσει, να τα αποδεχτεί και εν συνεχεία να πράξει ώς όφειλε. Κάποιοι το απέδιδαν στο νεαρό της ηλικίας μου, άλλοι στην επερχόμενη εφηβεία, άλλοι το έβλεπαν ως δείγμα προσωπικότητας, ενώ σε πολλούς αυτή μου η συμπεριφορά συχνά προκαλούσε προβλήματα. Το χειρότερο ήταν ότι ήμουν και σίγουρος ότι η στάση που κρατούσα απέναντι στα πράγματα ήταν απολύτως σωστή και φυσιολογική.
Draft 1986: Καταραμένο στις Η.Π.Α. Ευλογημένο στην Ελλάδα
RetroMania: ΑΕΚ - Καζέρτα = 87-74 (Κόρατς)

Παρελθοντολάγνοι όλου του κόσμου ενωθείτε! Το 3-ponto.blogspot.com προϊστορικά τεύχη απ' το Τρίποντο (και όχι μόνο) και τα φέρνει στο φως!
Η ΑΕΚ βολοδέρνει σε μια κατηγορία που δεν της αξίζει. Όπως δεν της αξίζει η διοίκηση που είχε (και έχει) , οι οπαδοί που (είχαν και θα έχουν) , οι παίκτες που έχουν (και για κάποια ακόμη χρόνια θα έχουν).
Το 3-ponto θυμάται την αναμέτρησή της στο Γεώργιος Μόσχος με την σπουδαία Φονόλα Καζέρτα του Σάκλεφορντ και αναρωτιέται αν θα την ξαναδεί να πετυχαίνει νίκη απέναντι σε ευρωπαϊκά θηρία.
πηγή: Τρίποντο
Η πιο περίεργη φάτσα...Ο πιο περίεργος παίχτης...

Μια ανάρτηση, όσο λεπτομερής και μακροσκελής και αν είναι, δεν μπορεί να καλύψει ούτε καν στο μισό βαθμό το τι μπορεί να γραφτεί για τα γηπεδικά κατορθώματα αλλά και τις εξωγηπεδικές συμπεριφορές της πιο περίεργης φάτσας που έπαιξε ποτέ μπάσκετ στα ελληνικά γήπεδα κατά τη γνώμη μου. Αν ανατρέξει κανείς σε παλιά τεύχη του ΤΡΙΠΟΝΤΟΥ, ρωτήσει δημοσιογράφους, προπονητές συμπαίχτες και αντιπάλους, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι όλοι θα έχουν και μια διαφορετική ιστορία να ανακαλέσουν από τη μνήμη τους, κάποιο περιστατικό που θα τους έχει μείνει. Κοινός τόπος νομίζω θα είναι η αδιαμφισβήτητη αγωνιστική αξία, όπως αυτή θεμελιώθηκε από τα χρόνια παρουσίας του στην Ελλάδα με τις ομάδες που έπαιξε, και ΙΣΩΣ η χαρακτηριστική του φάτσα όλα αυτά τα χρόνια που έμεινε αναλλοίωτη από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα έως την τελευταία. Μια φάτσα μονίμως "στραβωμένη", ξινισμένη, λες και μόλις είχε φάει λεμόνι, με μια έκφραση κούρασης και ραθυμίας απολύτως συμπληρούμενη από τα δύο του χέρια μονίμως στη μέση, στάση ανθρώπου που έκανε αγγαρεία. Όχι πείτε μου, πόσοι από εσάς έχουν ξεχάσει την φάτσα του Ουώλτερ Μπέρυ?







